Åsa Larsson – Zonnestorm. Amsterdam, Anthos, 2010 (5), 277 pagina's. 2004 (1, Nederlandse uitgave. Oorspronkelijke Zweedse titel: Solstorm (2003), vertaald door Jasper Popma.
Het is hartje winter en aan de poolhemel is het noorderlicht waar te nemen als in een kerk in het Noord-Zweedse Kiruna een geestelijke, Viktor Strandgård, wordt vermoord. Zijn zus Sanna vindt het verminkte lichaam. Dan treft de politie bij haar het moordwapen en Viktors bijbel aan... Omdat Sanna doodsbang is verdacht te worden van de moord en zo haar kinderen kwijt te raken, belt zij haar oude vriendin Rebecka. Die belooft met tegenzin te helpen en terug te keren naar de stad waar ze opgroeide. Niet iedereens is blij met de terugkomst van Rebecka: ze draagt een duister verleden met zich mee, waarmee ze eerst zal moeten afrekenen voordat ze de ware schuldigen kan aanwijzen. Maar in de lange poolnachten verspreiden schuld en het kwaad zich razendsnel en ongemerkt.
Zonnestorm is ijzingwekkend spannend door de levensechte personages, de natuurlijke dialogen en de intense beschrijvingen van het hoge, ijskoude noorden van Zweden.
Åsa Larsson werd geboren in 1966 en woont op het platteland in Zweden. Zonnestorm is haar eerste psychologische roman en de vertaalrechten werden direct verkocht aan een groot aantal landen. In het jaar van verschijnen werden er in Zweden 200.000 exemplaren verkocht. Zonnestorm is het eerste boek in een geplande serie van zes titels.
Ik houd erg van detectives. Zonnestorm is echter meer een thriller dan een detective. Dat maakt dat ik deze roman met gemengde gevoelens las. Ik houd er niet van dat het 'mysterie' moet worden opgelost door iemand die persoonlijk een reëel gevaar loopt. In Zonnestorm wordt dat naderende onheil erg benadrukt. Dat ging me nogal tegenstaan.
Toch heb ik het boek wel met enig plezier uitgelezen. Dat komt door de manier waarop Larsson het leven in het noorden van Zweden beschrijft. Ik ben daar nooit geweest, laat staan in de winter, maar ik stel mij voor dat ik nu wel een betere voorstelling heb van hoe het daar moet zijn, als het vriest dat het kraakt en de sneeuwvlokken uit de hemel dwarrelen. Het is interessant hoe Rebecka, inmiddels verworden tot 'stadse vrouw' geconfronteerd wordt met die noordse kou in haar geboortestreek. Het doet mij verlangen naar een 'echte' winter in Rusland. Ook de Lapse woorden die hier en daar gebruikt worden vond ik interessant.
Ik begrijp dat dit het eerste deel is van een serie over Rebecka Martinsson. Ik hoop van harte dat er in die andere delen wat meer nadruk wordt gelegd op het plot zónder allerlei bloederige details.
Åsa Larsson op Wikipedia (Engels)
flickr
Posts tonen met het label thriller. Alle posts tonen
Posts tonen met het label thriller. Alle posts tonen
donderdag 15 september 2011
maandag 25 april 2011
Tom Rob Smith | Kolyma
Tom Rob Smith – Kolyma. Amsterdam, Anthos, 2009, 419 pagina's.
Oorspronkelijke Engelse titel: The Secret Speech, vertaald voor Irving Pardoen. 2009 (1, VK).
Een claustrofobische thriller, briljant gecomponeerd en met een meesterlijke gelaagde plot.
Per ongeluk was ik in februari al aan dit boek begonnen, omdat ik me toen niet realiseerde dat Kind 44 het eerste boek over Leo Demidov was. Om de boeken in de juiste volgorde te lezen, heb ik Kolyma eerst weer weggelegd. Over Kind 44 was ik niet onverdeeld enthousiast en zo heeft het vervolgens twee maanden geduurd voordat ik me ertoe kon zetten dit tweede boek te lezen.
Aan Kind 44 heb ik een uitgebreide bespreking gewijd. Dat zal ik met Kolyma niet doen. Ik wil erover kwijt dat ik het boek slechts met moeite heb kunnen uitlezen. Dat komt doordat ik het sinds ik iets schrijf over de boeken die ik gelezen heb als een zwaktebod zie om een boek dat me niet aanstaat weg te leggen.
Misschien had ik dat beter wel kunnen doen, want ik heb me vierhonderd pagina’s geërgerd aan verschillende dingen. Waarom moet je bijvoorbeeld directe rede cursief weergeven, in plaats van tussen aanhalingstekens, zoals wij dat met elkaar in het Nederlandse taalgebied hebben afgesproken? Ook had ik net als bij Kind 44 het gevoel dat het Nederlands stroef las. Of dat aan de originele Engelse tekst ligt of aan de vertaling zelf, kan ik niet beoordelen omdat ik het Engelse origineel niet in handen heb gehad.
Verder deden de hoofdstukken die beschrijven hoe Demidov en zijn hulpje op een gevangenenboot van Magadan naar een van de kampen in Kolyma varen en hoe daar een opstand uitbreekt tijdens een vliegende storm me denken aan Martin Cruz Smiths Polar Star. Het verschil was alleen dat Polar Star me wel boeide, en Kolyma niet.
Tom Rob Smith | Kind 44
Tom Rob Smith op Wikipedia
flickr
Oorspronkelijke Engelse titel: The Secret Speech, vertaald voor Irving Pardoen. 2009 (1, VK).
Een claustrofobische thriller, briljant gecomponeerd en met een meesterlijke gelaagde plot.
Per ongeluk was ik in februari al aan dit boek begonnen, omdat ik me toen niet realiseerde dat Kind 44 het eerste boek over Leo Demidov was. Om de boeken in de juiste volgorde te lezen, heb ik Kolyma eerst weer weggelegd. Over Kind 44 was ik niet onverdeeld enthousiast en zo heeft het vervolgens twee maanden geduurd voordat ik me ertoe kon zetten dit tweede boek te lezen.
Aan Kind 44 heb ik een uitgebreide bespreking gewijd. Dat zal ik met Kolyma niet doen. Ik wil erover kwijt dat ik het boek slechts met moeite heb kunnen uitlezen. Dat komt doordat ik het sinds ik iets schrijf over de boeken die ik gelezen heb als een zwaktebod zie om een boek dat me niet aanstaat weg te leggen.
Misschien had ik dat beter wel kunnen doen, want ik heb me vierhonderd pagina’s geërgerd aan verschillende dingen. Waarom moet je bijvoorbeeld directe rede cursief weergeven, in plaats van tussen aanhalingstekens, zoals wij dat met elkaar in het Nederlandse taalgebied hebben afgesproken? Ook had ik net als bij Kind 44 het gevoel dat het Nederlands stroef las. Of dat aan de originele Engelse tekst ligt of aan de vertaling zelf, kan ik niet beoordelen omdat ik het Engelse origineel niet in handen heb gehad.
Verder deden de hoofdstukken die beschrijven hoe Demidov en zijn hulpje op een gevangenenboot van Magadan naar een van de kampen in Kolyma varen en hoe daar een opstand uitbreekt tijdens een vliegende storm me denken aan Martin Cruz Smiths Polar Star. Het verschil was alleen dat Polar Star me wel boeide, en Kolyma niet.
Tom Rob Smith | Kind 44
Tom Rob Smith op Wikipedia
flickr
maandag 28 februari 2011
Tom Rob Smith | Kind 44
Tom Rob Smith - Kind 44. Amsterdam, Ambo|Anthos, 2008, 439 pagina's.
Oorspronkelijke Engelse titel: Child 44, vertaald door Irving Pardoen.
Het is 1953. Al jaren houdt dictator Jozef Stalin de Sovjet-Unie in een ijzeren greep. In Stalins arbeidersparadijs is een seriemoordenaar actief die kinderen vermoordt. Maar in de Sovjet-Unie zijn zulke misdaden onmogelijk. Er bestaan alleen politieke misdaden. Wie alleen al denkt dat een Sovjetburger tot die moorden in staat is, pleegt een misdaad en kan de kogel krijgen, of sterft een tergend langzame dood in een van de goelags. Voor de dood van de kinderen is altijd een logische verklaring: een ongeluk, buitenlandse spionnen - dossier gesloten. Hoe los je een onmogelijke misdaad op?
Leo Demidov is een jonge, ambitieuze en toegewijde officier van de meedogenloze geheime dienst. Hij kent geen twijfels over het beleid van de communistische partij.
Maar de seriemoordenaar blijft actief en de kindermoorden gaan door. Het lijkt er zelfs op dat de moorden Demidov volgen, dat ze op de een of andere manier met hem te maken hebben. Leo beseft al snel dat hij de moordenaar van al die kinderen, wie het ook is, moet stoppen voordat hij zelf wordt vermoord.
Bij Demidov slaat de twijfel toe. Zijn vijanden binnen de muren van de Loebjanka, het hoofdkwartier van de geheime dienst, ruiken bloed en chanteren hem. Leo moet zijn loyaliteit aan de partij bewijzen, maar dat alleen als hij zijn vrouw Raisa verraadt.
De titel van deze thriller, Kind 44, slaat op het vierenveertigste slachtoffer van een seriemoordenaar in de Sovjet-Unie. Je had volgens de communistische doctrine geen seriemoordenaars in de Sovjet-Unie. Een misdrijf als moord was een uitwas die alleen in het kapitalistische systeem kon voorkomen.
Smith heeft zich voor dit verhaal gebaseerd op de seriemoordenaar Andrei Chikatilo. De Oekraïner Chikatilo pleegde zijn moorden in de jaren 1970 en 1980 en hij werd gearresteerd in 1990. Kind 44 speelt veel eerder: in 1953. Het boek begint in februari, vlak voor het overlijden van Stalin en duurt tot het einde van de zomer 1953.
Smith heeft waarschijnlijk tot deze kunstgreep besloten om gebruik te kunnen maken van een belangrijk psychologisch gegeven: in 1953 was de sovjetsamenleving veel meer doordrongen van angst voor de almachtige overheid en haar geheime diensten en de wens om koste wat het kost het eigen vege lijf te redden dan in de jaren 1970 en 1980. Het leven van het individu is ondergeschikt aan het belang van de staat en je staat er, zodra je als verdachte wordt gezien, helemaal alleen voor. Dat maakt Smiths boek onheilspellender dan het anders zou zijn geweest.
Het resultaat is een spannende thriller, die me tot de laatste pagina’s op het puntje van mijn stoel hield. Toch vond ik het einde van het boek wat teleurstellend, wat te nadrukkelijk gericht op het bereiken van een happy end. Ook had ik toch een meer klassieke detective verwacht dan het zo sterk overheersende thrillerelement.
Ik las Kind 44 in de Nederlandse vertaling. Zo nu en dan had ik het gevoel dat het Nederlands van de vertaling wat wrong. Naast een aantal tikfouten die over het hoofd waren gezien, is het een meer onbestemd gevoel dat de Nederlandse tekst vloeiender had kunnen lopen.
Ook zat een aantal andere dingen me dwars. Zo wordt er in deze Nederlandse vertaling geen thee ingeschonken met een samovar, maar met een somvar. Verder wordt er verschillende keren gesproken over de Tsjeka als de politieke geheime dienst bedoeld wordt. Die term werd in 1953 officieel al meer dan dertig jaar niet meer gebruikt. In de volksmond wordt ook nu nog wel gesproken over tsjekisten, maar voor zover mij bekend wordt de dienst zelf ook in het Bargoens niet meer met de term Tsjeka aangeduid. Of dit alleen in de Nederlandse vertaling zo is, of ook in het Engelse origineel, kan ik niet beoordelen.
In het Engelse origineel zal zeker ook een vrouwelijk personage voorkomen dat de voornaam Ilinaja draagt. Die naam ben ik zelf nog nooit in Rusland tegengekomen. En Smith gebruikt een patroniem nogal eens alsof het achternaam is, terwijl dit toch echt twee verschillende zaken zijn. Het is jammer dat deze dingen toch zo opvallen, als een schrijver zo zijn best doet de juiste lokale details in zijn boek op te nemen.
Aan het einde van Kind 44 wordt de hoofdpersoon, Leo Demidov, in Moskou tot hoofd van een nieuwe afdeling Moordzaken gebombardeerd. De oprichting van die afdeling wordt wel in een mooi ideologisch kader geplaatst: de moorden die onderzocht moeten worden kunnen alleen gepleegd zijn onder invloed van het Westen en dit soort ongewenste invloeden van buiten de grenzen moet met wortel en al worden uitgeroeid.
Hoewel ik dus mijn bedenkingen heb, vind ik deze thriller wel interessant genoeg om ook het tweede deel over Demidov, Kolyma, een kans te geven. Het boek is al in huis gehaald via de Openbare Bibliotheek.
Tom Rob Smith op Wikipedia
flickr
Oorspronkelijke Engelse titel: Child 44, vertaald door Irving Pardoen.
Het is 1953. Al jaren houdt dictator Jozef Stalin de Sovjet-Unie in een ijzeren greep. In Stalins arbeidersparadijs is een seriemoordenaar actief die kinderen vermoordt. Maar in de Sovjet-Unie zijn zulke misdaden onmogelijk. Er bestaan alleen politieke misdaden. Wie alleen al denkt dat een Sovjetburger tot die moorden in staat is, pleegt een misdaad en kan de kogel krijgen, of sterft een tergend langzame dood in een van de goelags. Voor de dood van de kinderen is altijd een logische verklaring: een ongeluk, buitenlandse spionnen - dossier gesloten. Hoe los je een onmogelijke misdaad op?
Leo Demidov is een jonge, ambitieuze en toegewijde officier van de meedogenloze geheime dienst. Hij kent geen twijfels over het beleid van de communistische partij.
Maar de seriemoordenaar blijft actief en de kindermoorden gaan door. Het lijkt er zelfs op dat de moorden Demidov volgen, dat ze op de een of andere manier met hem te maken hebben. Leo beseft al snel dat hij de moordenaar van al die kinderen, wie het ook is, moet stoppen voordat hij zelf wordt vermoord.
Bij Demidov slaat de twijfel toe. Zijn vijanden binnen de muren van de Loebjanka, het hoofdkwartier van de geheime dienst, ruiken bloed en chanteren hem. Leo moet zijn loyaliteit aan de partij bewijzen, maar dat alleen als hij zijn vrouw Raisa verraadt.
De titel van deze thriller, Kind 44, slaat op het vierenveertigste slachtoffer van een seriemoordenaar in de Sovjet-Unie. Je had volgens de communistische doctrine geen seriemoordenaars in de Sovjet-Unie. Een misdrijf als moord was een uitwas die alleen in het kapitalistische systeem kon voorkomen.
Smith heeft zich voor dit verhaal gebaseerd op de seriemoordenaar Andrei Chikatilo. De Oekraïner Chikatilo pleegde zijn moorden in de jaren 1970 en 1980 en hij werd gearresteerd in 1990. Kind 44 speelt veel eerder: in 1953. Het boek begint in februari, vlak voor het overlijden van Stalin en duurt tot het einde van de zomer 1953.
Smith heeft waarschijnlijk tot deze kunstgreep besloten om gebruik te kunnen maken van een belangrijk psychologisch gegeven: in 1953 was de sovjetsamenleving veel meer doordrongen van angst voor de almachtige overheid en haar geheime diensten en de wens om koste wat het kost het eigen vege lijf te redden dan in de jaren 1970 en 1980. Het leven van het individu is ondergeschikt aan het belang van de staat en je staat er, zodra je als verdachte wordt gezien, helemaal alleen voor. Dat maakt Smiths boek onheilspellender dan het anders zou zijn geweest.
Het resultaat is een spannende thriller, die me tot de laatste pagina’s op het puntje van mijn stoel hield. Toch vond ik het einde van het boek wat teleurstellend, wat te nadrukkelijk gericht op het bereiken van een happy end. Ook had ik toch een meer klassieke detective verwacht dan het zo sterk overheersende thrillerelement.
Ik las Kind 44 in de Nederlandse vertaling. Zo nu en dan had ik het gevoel dat het Nederlands van de vertaling wat wrong. Naast een aantal tikfouten die over het hoofd waren gezien, is het een meer onbestemd gevoel dat de Nederlandse tekst vloeiender had kunnen lopen.
Ook zat een aantal andere dingen me dwars. Zo wordt er in deze Nederlandse vertaling geen thee ingeschonken met een samovar, maar met een somvar. Verder wordt er verschillende keren gesproken over de Tsjeka als de politieke geheime dienst bedoeld wordt. Die term werd in 1953 officieel al meer dan dertig jaar niet meer gebruikt. In de volksmond wordt ook nu nog wel gesproken over tsjekisten, maar voor zover mij bekend wordt de dienst zelf ook in het Bargoens niet meer met de term Tsjeka aangeduid. Of dit alleen in de Nederlandse vertaling zo is, of ook in het Engelse origineel, kan ik niet beoordelen.
In het Engelse origineel zal zeker ook een vrouwelijk personage voorkomen dat de voornaam Ilinaja draagt. Die naam ben ik zelf nog nooit in Rusland tegengekomen. En Smith gebruikt een patroniem nogal eens alsof het achternaam is, terwijl dit toch echt twee verschillende zaken zijn. Het is jammer dat deze dingen toch zo opvallen, als een schrijver zo zijn best doet de juiste lokale details in zijn boek op te nemen.
Aan het einde van Kind 44 wordt de hoofdpersoon, Leo Demidov, in Moskou tot hoofd van een nieuwe afdeling Moordzaken gebombardeerd. De oprichting van die afdeling wordt wel in een mooi ideologisch kader geplaatst: de moorden die onderzocht moeten worden kunnen alleen gepleegd zijn onder invloed van het Westen en dit soort ongewenste invloeden van buiten de grenzen moet met wortel en al worden uitgeroeid.
Hoewel ik dus mijn bedenkingen heb, vind ik deze thriller wel interessant genoeg om ook het tweede deel over Demidov, Kolyma, een kans te geven. Het boek is al in huis gehaald via de Openbare Bibliotheek.
Tom Rob Smith op Wikipedia
flickr
donderdag 7 oktober 2010
Martin Cruz Smith | Wolves Eat Dogs
Martin Cruz Smith - Wolves Eat Dogs. London, Pan Books, 2005, 401 pagina's. 2005 (1).
Chernobyl: the Zone of Exclusion. A ghostly place, deserted and forgotten for almost two decades; now inhabited by militia, shady scavengers, a few reckless scientists, and some elderly Ukrainian peasants who would rather ignore the Geiger counters than relocate. This is the eerie and dangerous world Inspector Arkady Renko must navigate if he is to find out the truth behind the death of one of Russia's richest oligarchs...
Pasha Ivanov has been found dead on the pavement outside his luxury high-rise apartment in Moscow. It seems like a straightforward suicide, but Renko, never one to take evidence at face value, refuses to drop the case, and there is something puzzling him: a mountain of salt found in Ivanov's wardrobe... Determined to look deeper into the circumstances of Ivanov's demise, he acquaints himself with this wealthy businessman's powerful and corrupt circle, until his investigations lead him to Chernobyl's notorious Zone of Exclusion, where the body of Lev Timofeyev, Ivanov's former research partner, has been discovered in a contaminated cemetery...
Masterfully crafted and told with extraordinary insight and imaginative breadth, the bestselling author of GORKY PARK brings us Renko's most beguiling and unusual adventure to date.
Dit vijfde deel van de reeks boeken over hoofdpersoon Arkady Renko las ik in Helsinki. Het boek deed me terugdenken aan mijn week in Kiev, iets meer dan een jaar geleden. Een klein gedeelte van Wolves Eat Dogs speelt in Kiev zelf. Het grootste gedeelte echter speelt in de tot verboden gebied verklaarde zone rond de kerncentrale in Tsjernobyl.
Ik ben daar zelf nooit geweest, maar een bezoek aan het Tsjernobylmuseum in Kiev vorig jaar heeft diepe indruk op me gemaakt. Je kunt je de gevolgen voor het dagelijks leven van de slachtoffers moeilijk voorstellen als je deze ramp weliswaar bewust, maar op een min of meer veilige afstand hebt meegemaakt. Des te beklemmender is het dan om in Cruz Smiths boek te lezen hoe deze zone toch bewoond wordt, door wetenschappelijke onderzoekers, door stropers en jagers en door mensen die het gevoel hebben dat zij geen kant op kunnen of die kwaad in de zin hebben.
In deze roman speelt daarom niet alleen het jagen op de moordenaar van miljonair Pasha Ivanov en de invloed van miljonairs op de Russische maatschappij een belangrijke rol, maar ook de gevolgen van de ontploffing van reactor nummer 4, bijna twintig jaar na dato.
Het resultaat is een ontzettend spannende roman, die ik moeilijk weg kon leggen, terwijl er zo veel moois in Helsinki te zien was. Gelukkig hielp het dat mijn Fins bij lange na niet goed genoegd is om normaal tv te kunnen kijken in onze hotelkamer. Een absolute aanrader.
Martin Cruz Smith | Gorky Park
Martin Cruz Smith | Havana Bay
Martin Cruz Smith | Polar Star
Martin Cruz Smith | Red Square
Martin Cruz Smith op Wikipedia (Engels)
Arkady Renko op Wikipedia (Engels)
flickr
Chernobyl: the Zone of Exclusion. A ghostly place, deserted and forgotten for almost two decades; now inhabited by militia, shady scavengers, a few reckless scientists, and some elderly Ukrainian peasants who would rather ignore the Geiger counters than relocate. This is the eerie and dangerous world Inspector Arkady Renko must navigate if he is to find out the truth behind the death of one of Russia's richest oligarchs...
Pasha Ivanov has been found dead on the pavement outside his luxury high-rise apartment in Moscow. It seems like a straightforward suicide, but Renko, never one to take evidence at face value, refuses to drop the case, and there is something puzzling him: a mountain of salt found in Ivanov's wardrobe... Determined to look deeper into the circumstances of Ivanov's demise, he acquaints himself with this wealthy businessman's powerful and corrupt circle, until his investigations lead him to Chernobyl's notorious Zone of Exclusion, where the body of Lev Timofeyev, Ivanov's former research partner, has been discovered in a contaminated cemetery...
Masterfully crafted and told with extraordinary insight and imaginative breadth, the bestselling author of GORKY PARK brings us Renko's most beguiling and unusual adventure to date.
Dit vijfde deel van de reeks boeken over hoofdpersoon Arkady Renko las ik in Helsinki. Het boek deed me terugdenken aan mijn week in Kiev, iets meer dan een jaar geleden. Een klein gedeelte van Wolves Eat Dogs speelt in Kiev zelf. Het grootste gedeelte echter speelt in de tot verboden gebied verklaarde zone rond de kerncentrale in Tsjernobyl.
Ik ben daar zelf nooit geweest, maar een bezoek aan het Tsjernobylmuseum in Kiev vorig jaar heeft diepe indruk op me gemaakt. Je kunt je de gevolgen voor het dagelijks leven van de slachtoffers moeilijk voorstellen als je deze ramp weliswaar bewust, maar op een min of meer veilige afstand hebt meegemaakt. Des te beklemmender is het dan om in Cruz Smiths boek te lezen hoe deze zone toch bewoond wordt, door wetenschappelijke onderzoekers, door stropers en jagers en door mensen die het gevoel hebben dat zij geen kant op kunnen of die kwaad in de zin hebben.
In deze roman speelt daarom niet alleen het jagen op de moordenaar van miljonair Pasha Ivanov en de invloed van miljonairs op de Russische maatschappij een belangrijke rol, maar ook de gevolgen van de ontploffing van reactor nummer 4, bijna twintig jaar na dato.
Het resultaat is een ontzettend spannende roman, die ik moeilijk weg kon leggen, terwijl er zo veel moois in Helsinki te zien was. Gelukkig hielp het dat mijn Fins bij lange na niet goed genoegd is om normaal tv te kunnen kijken in onze hotelkamer. Een absolute aanrader.
Martin Cruz Smith | Gorky Park
Martin Cruz Smith | Havana Bay
Martin Cruz Smith | Polar Star
Martin Cruz Smith | Red Square
Martin Cruz Smith op Wikipedia (Engels)
Arkady Renko op Wikipedia (Engels)
flickr
zaterdag 17 juli 2010
Arnaldur Indriðason | Onderstroom
Arnaldur Indriðason - Onderstroom Literaire thriller. Amsterdam/Antwerpen, Q, 2010, 255 pagina's. Oorspronkelijke IJslandse titel: Myrká, vertaald door Adriaan Faber. (2008, IJsland)
In een woning vlak bij het centrum van de stad ligt een jongeman in een plas bloed, maar er zijn geen sporen van inbraak. Omdat Erlendur met vakantie is in de Westfjorden, neemt zijn collega Elínborg de zaak op zich. In het huis van de jongen wordt onder andere een paarse sjaal aangetroffen die een penetrante geur verspreidt, en een narcotisch middel. Alles wijst erop dat de vermoorde een verkrachter was. Of heeft iemand de spullen daar met opzet neergelegd?
Tijdens het zenuwslopende onderzoek komt Elínborg terecht in een neerwaartse spiraal van geweld en psychologische wreedheid. Onderstroom is een meesterlijke roman over misdaad en justitie, gerechtigheid en straf, die je niet onberoerd laat.
In deze roman speelt niet Erlendur, maar zijn collega Elínborg de hoofdrol. Zij is een totaal ander personage dan Erlendur. Ze heeft een geslaagd huwelijk, drie eigen kinderen en een aangenomen kind. Ze heeft naast haar werk, waarin ze haar hart en ziel legt, hobby’s. Ze kookt graag en heeft een kookboek geschreven. Een tweede kookboek lijkt op stapel te staan. Het politiewerk, dat veel van haar tijd vergt, bezorgt haar zo een schuldgevoel tegenover man en kinderen.
De misdaad waarmee Elínborg wordt geconfronteerd terwijl Erlendur op vakantie is, wijkt eigenlijk niet af van het normale stramien van Indriđasons boeken. Nieuw is wel de vrouwelijke invalshoek. Juist dat schuldgevoel tegenover het gezin en ook het delicate karakter van de misdaden verwacht je eerder bij een vrouwelijk dan bij een mannelijk personage. Zeker als de man in kwestie zo'n brompot als Erlendur is.
Ik heb Erlendur niet gemist in deze roman. Het lukt Indriðason wonderwel om Elínborg geloofwaardig neer te zetten als vrouw van vlees en bloed. En als slimme vrouw bovendien, want ze presteert het toch maar mooi om deze misdaad en een verdwijning uit het verleden geheel zonder Erlendurs op te lossen. De leegte van het land IJsland buiten de stad Reykjavík en vooral de geslotenheid van de kleine gemeenschappen op het platteland helpen haar daar niet echt bij.
Een verfrissende roman van een – volgens mij – meesterverteller. Ik heb het met heel veel plezier gelezen en had moeite om het weg te leggen, maar in het volgende boek mag Erlendur van mij wel weer meedoen!
Arnaldur Indriðason | Grafteken
Arnaldur Indriðason | Doodskap
Arnaldur Indriðason | Winternacht
Arnaldur Indriðason | Het koningsboek
Arnaldur Indriðason | Onderkoeld
Arnaldur Indriðason op Wikipedia
flickr
In een woning vlak bij het centrum van de stad ligt een jongeman in een plas bloed, maar er zijn geen sporen van inbraak. Omdat Erlendur met vakantie is in de Westfjorden, neemt zijn collega Elínborg de zaak op zich. In het huis van de jongen wordt onder andere een paarse sjaal aangetroffen die een penetrante geur verspreidt, en een narcotisch middel. Alles wijst erop dat de vermoorde een verkrachter was. Of heeft iemand de spullen daar met opzet neergelegd?
Tijdens het zenuwslopende onderzoek komt Elínborg terecht in een neerwaartse spiraal van geweld en psychologische wreedheid. Onderstroom is een meesterlijke roman over misdaad en justitie, gerechtigheid en straf, die je niet onberoerd laat.
In deze roman speelt niet Erlendur, maar zijn collega Elínborg de hoofdrol. Zij is een totaal ander personage dan Erlendur. Ze heeft een geslaagd huwelijk, drie eigen kinderen en een aangenomen kind. Ze heeft naast haar werk, waarin ze haar hart en ziel legt, hobby’s. Ze kookt graag en heeft een kookboek geschreven. Een tweede kookboek lijkt op stapel te staan. Het politiewerk, dat veel van haar tijd vergt, bezorgt haar zo een schuldgevoel tegenover man en kinderen.
De misdaad waarmee Elínborg wordt geconfronteerd terwijl Erlendur op vakantie is, wijkt eigenlijk niet af van het normale stramien van Indriđasons boeken. Nieuw is wel de vrouwelijke invalshoek. Juist dat schuldgevoel tegenover het gezin en ook het delicate karakter van de misdaden verwacht je eerder bij een vrouwelijk dan bij een mannelijk personage. Zeker als de man in kwestie zo'n brompot als Erlendur is.
Ik heb Erlendur niet gemist in deze roman. Het lukt Indriðason wonderwel om Elínborg geloofwaardig neer te zetten als vrouw van vlees en bloed. En als slimme vrouw bovendien, want ze presteert het toch maar mooi om deze misdaad en een verdwijning uit het verleden geheel zonder Erlendurs op te lossen. De leegte van het land IJsland buiten de stad Reykjavík en vooral de geslotenheid van de kleine gemeenschappen op het platteland helpen haar daar niet echt bij.
Een verfrissende roman van een – volgens mij – meesterverteller. Ik heb het met heel veel plezier gelezen en had moeite om het weg te leggen, maar in het volgende boek mag Erlendur van mij wel weer meedoen!
Arnaldur Indriðason | Grafteken
Arnaldur Indriðason | Doodskap
Arnaldur Indriðason | Winternacht
Arnaldur Indriðason | Het koningsboek
Arnaldur Indriðason | Onderkoeld
Arnaldur Indriðason op Wikipedia
flickr
zaterdag 11 juli 2009
Arndaldur Indriðason | Onderkoeld
Arnaldur Indriðason - Onderkoeld. Amsterdam/Antwerpen, Q, 2009 (1, Nederland). Oorspronkelijke IJslandse titel Harðskafi, vertaald door Marcel Otten, 233 pagina's. 2007 (1, IJsland).
In Þingvellir, waar in een ver verleden de Vikingen hun eerste parlement hielden, wordt een vrouw dood aangetroffen in haar zomerhuis. Alles wijst erop dat ze zelf een einde aan haar leven heeft gemaakt. Als inspecteur Erlendur een opname in handen krijgt van een geheimzinnige seance waarbij deze vrouw kort voor haar overlijden aanwezig was, besluit hij uit te zoeken waarom ze zelfmoord pleegde.
Onderkoeld is een rasechte Indriðason met Erlendur in de hoofdrol. De inspecteur wordt tijdens zijn zoektocht steeds opnieuw herinnerd aan de verdwijning van zijn eigen broer - en gaat de confrontatie met het verleden eindelijk aan.
Deze thriller bestaat uit drie verhaallijnen. De eerste is de zelfmoord van María, die weliswaar niet leidt tot een officieel onderzoek, maar wel door Erlendur, een regelmatig terugkerend personage van Indriðason, wordt onderzocht omdat het voorval hem maar niet loslaat.
Dan zijn er de verdwijningen van Dúna en Davíđ, die al meer dan dertig jaar niet opgelost zijn, waar Erlendur zich nog eens in vastbijt. Omdat de vader van Davíđ op sterven ligt, doet Erlendur nog een poging om tot een doorbraak te komen.
De derde verhaallijn is een persoonlijke, waarin dochter Eva Lind Erlendur dwingt eindelijk een gesprek aan te gaan met haar moeder, zijn ex-vrouw en waarin de lezer eindelijk ervaart onder welke omstandigheden Erlendurs broertje verdween. Over dat laatste is al veel gesproken in eerdere thrillers waarin Erlendur de hoofdrol had, maar wat er nu gebeurd is, was nog niet duidelijk.
Erlendur wordt gedwongen terug te kijken naar zijn eigen leven, naar gebeurtenissen waarop hij geen invloed heeft gehad zoals de verdwijning van zijn broertje, waardoor jaren later zijn doen en laten nog steeds wordt bepaald, maar ook naar zaken waarop hij wel invloed heeft gehad, zoals het verlaten van zijn gezin en het niet leggen van contact met zijn kinderen.
Zoals altijd bij een goede detective van Indriđason blijkt gedurende het verhaal hoe ingenieus het verhaal uitgedacht en geconstrueerd is. Deze detective heeft echter iets extra’s, namelijk de persoonlijke ontwikkeling die hoofdpersonage Erlendur in deze roman doormaakt. Ben je op zoek naar een thriller om je zomervakantie door te komen, dan is dit boek een goede aankoop!
Arnaldur Indriðason | Grafteken
Arnaldur Indriðason | Doodskap
Arnaldur Indriðason | Onderstroom
Arnaldur Indriðason | Het koningsboek
Arnaldur Indriðason | Winternacht
Arnaldur Indriðason op Wikipedia
flickr
In Þingvellir, waar in een ver verleden de Vikingen hun eerste parlement hielden, wordt een vrouw dood aangetroffen in haar zomerhuis. Alles wijst erop dat ze zelf een einde aan haar leven heeft gemaakt. Als inspecteur Erlendur een opname in handen krijgt van een geheimzinnige seance waarbij deze vrouw kort voor haar overlijden aanwezig was, besluit hij uit te zoeken waarom ze zelfmoord pleegde.
Onderkoeld is een rasechte Indriðason met Erlendur in de hoofdrol. De inspecteur wordt tijdens zijn zoektocht steeds opnieuw herinnerd aan de verdwijning van zijn eigen broer - en gaat de confrontatie met het verleden eindelijk aan.
Deze thriller bestaat uit drie verhaallijnen. De eerste is de zelfmoord van María, die weliswaar niet leidt tot een officieel onderzoek, maar wel door Erlendur, een regelmatig terugkerend personage van Indriðason, wordt onderzocht omdat het voorval hem maar niet loslaat.
Dan zijn er de verdwijningen van Dúna en Davíđ, die al meer dan dertig jaar niet opgelost zijn, waar Erlendur zich nog eens in vastbijt. Omdat de vader van Davíđ op sterven ligt, doet Erlendur nog een poging om tot een doorbraak te komen.
De derde verhaallijn is een persoonlijke, waarin dochter Eva Lind Erlendur dwingt eindelijk een gesprek aan te gaan met haar moeder, zijn ex-vrouw en waarin de lezer eindelijk ervaart onder welke omstandigheden Erlendurs broertje verdween. Over dat laatste is al veel gesproken in eerdere thrillers waarin Erlendur de hoofdrol had, maar wat er nu gebeurd is, was nog niet duidelijk.
Erlendur wordt gedwongen terug te kijken naar zijn eigen leven, naar gebeurtenissen waarop hij geen invloed heeft gehad zoals de verdwijning van zijn broertje, waardoor jaren later zijn doen en laten nog steeds wordt bepaald, maar ook naar zaken waarop hij wel invloed heeft gehad, zoals het verlaten van zijn gezin en het niet leggen van contact met zijn kinderen.
Zoals altijd bij een goede detective van Indriđason blijkt gedurende het verhaal hoe ingenieus het verhaal uitgedacht en geconstrueerd is. Deze detective heeft echter iets extra’s, namelijk de persoonlijke ontwikkeling die hoofdpersonage Erlendur in deze roman doormaakt. Ben je op zoek naar een thriller om je zomervakantie door te komen, dan is dit boek een goede aankoop!
Arnaldur Indriðason | Grafteken
Arnaldur Indriðason | Doodskap
Arnaldur Indriðason | Onderstroom
Arnaldur Indriðason | Het koningsboek
Arnaldur Indriðason | Winternacht
Arnaldur Indriðason op Wikipedia
flickr
dinsdag 7 april 2009
Henning Mankell | Labyrint
Henning Mankell – Labyrint. Breda, De Geus, 2007, 247 pagina’s. Oorspronkelijke Zweedse titel: Labyrinten, vertaald door Janny Middelbeek-Oortgiesen.
Labyrint is een politieke thriller die iedereen zal raken.
Aan de Zweedse kust wordt een menselijke schedel gevonden. Wie is de dode? Hoe is de schedel hier beland? En waar is de rest van het lichaam? Dit zijn de vragen waarmee officier van justitie Louise Rehnström wordt belast. Er doen geruchten de ronde: de schedel zou van Bengt Ingemarsson zijn, de ‘grote weldoener’, die de gemeente kwam redden met zijn imposante investeringsplannen. Van die plannen is niks terechtgekomen, er zijn veel gedupeerde investeerders en tijdens de rechtszaak is Ingemarsson spoorloos verdwenen. En met hem de ingelegde gelden.
Mankell heeft dit verhaal eerst geschreven in de vorm van een scenario. Daarna heeft hij het bewerkt tot een roman. De structuur van een scenario is echter wel bewaard gebleven. Het boek bestaat uit een groot aantal zeer korte hoofdstukken of scènes. Je zapt zo al lezend als het ware door het verhaal heen, waardoor het geheel niet echt beklijft.
In het verhaal levert Mankell kritiek op de drang om snel makkelijk geld te verdienen, desnoods met bedrog. Dat gegeven is in deze tijd natuurlijk erg actueel, maar de geheven vinger, waar Mankell wel vaker mee werkt, is nogal nadrukkelijk aanwezig.
Ik vond het boek dan ook wat teleurstellend, misschien wel vooral omdat ik wat moeite had om sympathie op te brengen voor de hoofdpersoon, die een mislukt huwelijk zin lijkt te willen geven met een kind, dat er maar niet komt ondanks alle pogingen. Ondertussen blijft ze wel te pas en te onpas stiekem wodkaflesjes leegdrinken in haar kantoor.
Henning Mankell op Wikipedia (Engels)
Henning Mankell | Het graf
Henning Mankell | De gekwelde man
Henning Mankell | De Chinees
Henning Mankell | Kennedy's brein
Henning Mankell | Italiaanse schoenen
Henning Mankell | Depths
flickr
Labyrint is een politieke thriller die iedereen zal raken.
Aan de Zweedse kust wordt een menselijke schedel gevonden. Wie is de dode? Hoe is de schedel hier beland? En waar is de rest van het lichaam? Dit zijn de vragen waarmee officier van justitie Louise Rehnström wordt belast. Er doen geruchten de ronde: de schedel zou van Bengt Ingemarsson zijn, de ‘grote weldoener’, die de gemeente kwam redden met zijn imposante investeringsplannen. Van die plannen is niks terechtgekomen, er zijn veel gedupeerde investeerders en tijdens de rechtszaak is Ingemarsson spoorloos verdwenen. En met hem de ingelegde gelden.
Mankell heeft dit verhaal eerst geschreven in de vorm van een scenario. Daarna heeft hij het bewerkt tot een roman. De structuur van een scenario is echter wel bewaard gebleven. Het boek bestaat uit een groot aantal zeer korte hoofdstukken of scènes. Je zapt zo al lezend als het ware door het verhaal heen, waardoor het geheel niet echt beklijft.
In het verhaal levert Mankell kritiek op de drang om snel makkelijk geld te verdienen, desnoods met bedrog. Dat gegeven is in deze tijd natuurlijk erg actueel, maar de geheven vinger, waar Mankell wel vaker mee werkt, is nogal nadrukkelijk aanwezig.
Ik vond het boek dan ook wat teleurstellend, misschien wel vooral omdat ik wat moeite had om sympathie op te brengen voor de hoofdpersoon, die een mislukt huwelijk zin lijkt te willen geven met een kind, dat er maar niet komt ondanks alle pogingen. Ondertussen blijft ze wel te pas en te onpas stiekem wodkaflesjes leegdrinken in haar kantoor.
Henning Mankell op Wikipedia (Engels)
Henning Mankell | Het graf
Henning Mankell | De gekwelde man
Henning Mankell | De Chinees
Henning Mankell | Kennedy's brein
Henning Mankell | Italiaanse schoenen
Henning Mankell | Depths
flickr
zondag 20 juli 2008
Arnaldur Indriđason | Het Koningsboek
Arnaldur Indriđason – Het Koningsboek. Amsterdam, Q, 2007, 283 pagina’s. Oorspronkelijke IJslandse titel Konungsbók, vertaald door Marcel Otten. 2006.
Denemarken, 1955. De jonge IJslander Valdemar ontmoet een aan lagerwal geraakte hoogleraar met een groot geheim. Tijdens de oorlogsjaren is hij een kostbaar manuscript uit het oog verloren: het enige exemplaar van de Edda, het middeleeuwse manuscript waaraan het IJslandse volk zijn identiteit ontleent. De professor en Valdemar proberen het manuscript terug te vinden – en in leven te blijven. Want voor deze schat zijn mensen bereid over lijken te gaan.
Het Koningsboek is een faction-thriller. Toen de Deense regering in 1971 besloot de Edda per boot terug te brengen naar IJsland, een voormalige Deense kolonie, stond het op de kade in Reykjavik zwart van de mensen. Acht pagina’s van het manuscript ontbraken echter – en zijn nog steeds niet teruggevonden.
Arnaldur Indriðason (Reykjavík, 1961) is historicus en schrijver. Hij heeft de belangrijkste prijs voor de beste thriller in Noord-Eruopa, de Martin Beck Award, als enige schrijver twee keer op rij gewonnen. In 2005 werd hem de CWA Gold Dagger Award toegekend, de grootste prijs voor het genre in de wereld. Van Indriðasons boeken werden wereldwijd meer dan anderhalf miljoen exemplaren verkocht.
Met deze faction-thriller - een vreselijk woord vind ik dat – stap je de wereld van oude IJslandse manuscripten binnen. In het begin duizelde het me nogal van de namen van de verschillende manuscripten en de verhalen uit die manuscripten die beschreven werden, maar gaandeweg kwam ik toch in de greep van dit boek.
Het is weliswaar een heel ander soort boek dan de reeks detectives over Erlendur en zijn collega’s – de hoofdpersonen zijn wetenschappers en geen politiemensen – maar ook in dit boek doseert Indriđason de spanning en details van het plot zo, dat het moeilijk is het boek weg te leggen. Al lezende leer je tegelijkertijd ook iets over de jonge geschiedenis van IJsland en de IJslandse cultuur. Lezen en genieten dus!
Arnaldur Indriðason | Grafteken
Arnaldur Indriðason | Doodskap
Arnaldur Indriðason | Onderstroom
Arnaldur Indriðason | Winternacht
Arnaldur Indriðason | Onderkoeld
Arnaldur Indriðason op Wikipedia
flickr
Denemarken, 1955. De jonge IJslander Valdemar ontmoet een aan lagerwal geraakte hoogleraar met een groot geheim. Tijdens de oorlogsjaren is hij een kostbaar manuscript uit het oog verloren: het enige exemplaar van de Edda, het middeleeuwse manuscript waaraan het IJslandse volk zijn identiteit ontleent. De professor en Valdemar proberen het manuscript terug te vinden – en in leven te blijven. Want voor deze schat zijn mensen bereid over lijken te gaan.
Het Koningsboek is een faction-thriller. Toen de Deense regering in 1971 besloot de Edda per boot terug te brengen naar IJsland, een voormalige Deense kolonie, stond het op de kade in Reykjavik zwart van de mensen. Acht pagina’s van het manuscript ontbraken echter – en zijn nog steeds niet teruggevonden.
Arnaldur Indriðason (Reykjavík, 1961) is historicus en schrijver. Hij heeft de belangrijkste prijs voor de beste thriller in Noord-Eruopa, de Martin Beck Award, als enige schrijver twee keer op rij gewonnen. In 2005 werd hem de CWA Gold Dagger Award toegekend, de grootste prijs voor het genre in de wereld. Van Indriðasons boeken werden wereldwijd meer dan anderhalf miljoen exemplaren verkocht.
Met deze faction-thriller - een vreselijk woord vind ik dat – stap je de wereld van oude IJslandse manuscripten binnen. In het begin duizelde het me nogal van de namen van de verschillende manuscripten en de verhalen uit die manuscripten die beschreven werden, maar gaandeweg kwam ik toch in de greep van dit boek.
Het is weliswaar een heel ander soort boek dan de reeks detectives over Erlendur en zijn collega’s – de hoofdpersonen zijn wetenschappers en geen politiemensen – maar ook in dit boek doseert Indriđason de spanning en details van het plot zo, dat het moeilijk is het boek weg te leggen. Al lezende leer je tegelijkertijd ook iets over de jonge geschiedenis van IJsland en de IJslandse cultuur. Lezen en genieten dus!
Arnaldur Indriðason | Grafteken
Arnaldur Indriðason | Doodskap
Arnaldur Indriðason | Onderstroom
Arnaldur Indriðason | Winternacht
Arnaldur Indriðason | Onderkoeld
Arnaldur Indriðason op Wikipedia
flickr
vrijdag 9 mei 2008
Martin Cruz Smith | Polar Star
Martin Cruz Smith – Polar Star. London, Pan Books, 1996, 470 pagina's. 1989 (1)
‘”Renko,” Volovoi read, as if familiarizing himself with a problem. “Chief investigator. Dismissed. Expelled from the Party. Psychiatric rehabilitation. You see, I have the same file as the captain has. Assigned to labour on the eastern section of the Russian Republic. Siberia.”’
Arkady Renko is exiled on Polar Star, a Soviet factory ship which trawls the freezing waters from Siberia from Alaska: current status seaman (second class), his movements shadowed by those who know his past.
Then Renko is given a chance to reclaim his freedom – by investigating a lonely and very mysterious death…
Over dit boek kan ik kort maar krachtig zijn: dit is een degelijke thriller-detetctive, die je tot het einde in zijn greep houdt en waarin het vooral heel vaak heel koud is. Het was een vreemd gevoel om over die polaire koude te lezen terwijl ik me op het warme strand op Borkum in het zonnetje koesterde. Maar, het was zeer zeker onderhoudende strandliteratuur!
Verder vond ik het interessant om te lezen wat voor uitwerking het vooruitzicht van een bezoek aan het “vrije Westen” (IJsland) op de bemanning van de Polar Star heeft en hoe de gevolgen van de perestrojka zelfs tot in de uithoeken van het Sovjetrijk doordringen.
Martin Cruz Smith | Wolves Eat Dogs
Martin Cruz Smith | Red Square
Martin Cruz Smith | Havana Bay
Martin Cruz Smith | Gorky Park
Martin Cruz Smith op Wikipedia (Engels)
Arkady Renko op Wikipedia (Engels)
flickr
‘”Renko,” Volovoi read, as if familiarizing himself with a problem. “Chief investigator. Dismissed. Expelled from the Party. Psychiatric rehabilitation. You see, I have the same file as the captain has. Assigned to labour on the eastern section of the Russian Republic. Siberia.”’
Arkady Renko is exiled on Polar Star, a Soviet factory ship which trawls the freezing waters from Siberia from Alaska: current status seaman (second class), his movements shadowed by those who know his past.
Then Renko is given a chance to reclaim his freedom – by investigating a lonely and very mysterious death…
Over dit boek kan ik kort maar krachtig zijn: dit is een degelijke thriller-detetctive, die je tot het einde in zijn greep houdt en waarin het vooral heel vaak heel koud is. Het was een vreemd gevoel om over die polaire koude te lezen terwijl ik me op het warme strand op Borkum in het zonnetje koesterde. Maar, het was zeer zeker onderhoudende strandliteratuur!
Verder vond ik het interessant om te lezen wat voor uitwerking het vooruitzicht van een bezoek aan het “vrije Westen” (IJsland) op de bemanning van de Polar Star heeft en hoe de gevolgen van de perestrojka zelfs tot in de uithoeken van het Sovjetrijk doordringen.
Martin Cruz Smith | Wolves Eat Dogs
Martin Cruz Smith | Red Square
Martin Cruz Smith | Havana Bay
Martin Cruz Smith | Gorky Park
Martin Cruz Smith op Wikipedia (Engels)
Arkady Renko op Wikipedia (Engels)
flickr
vrijdag 29 februari 2008
Martin Cruz Smith | Havana Bay
Martin Cruz Smith – Havana Bay . London, PAN Books, 2007, 453 pagina's. 1999 (1)
Across the bay a golden dome seemed to burst into flame, and the houses of the Malecón started to express their unlikely colors of lemon, rose, royal purple, aquamarine. It really was a lovely city, he thought.
When the corpse of a Russian is hauled from the oily waters of Havana Bay, Arkady Renko comes to Cuba to indentify the body. Looking for the killer, he discovers a city of faded loneliness, unexpected danger, and bewildering contradictions. In this place where all things Russian are despised, where Hemingway fished and the KGB flourished, where the hint of music is always in the air, Arkady finds a trail of deceit that reaches halfway around the world – and a reason to relish his own life again.
Arkady Renko, de hoofdpersoon van inmiddels zes thrillers van Cruz Smith, komt in deze vijfde thriller terecht op Cuba. In dit boek word je dus als lezer niet getrakteerd op beschrijvingen van de koude Sovjet-Unie of het huidige nog steeds koude Rusland, maar op een beschrijving van hoe het leven in Cuba moet zijn. Voor iemand zoals ik, die nog nooit op Cuba is geweest, was het een vreemde ervaring om over communisme in zo'n warm klimaat te lezen. Dat ik het boek las in de week waarin werd aangekondigd dat Fidel Castro de macht zou overdragen aan zijn broer, was dan ook bijzonder.
Het boek is onderhoudend geschreven en het plot is spannend, maar niet zo ontzettend ingewikkeld als in Gorky Park. Dit boek las daardoor makkelijker. Nu kan dat laatste ook komen doordat ik nu veel minder last heb van Pfeifferachtige vermoeidheid dan toen ik Gorky Park las. Dit is in zijn genre zeker een goed boek, denk ik, en kan uitstekend gelezen worden op een warm strand. Maar liever niet op Cuba, denk ik!
Martin Cruz Smith | Wolves Eat Dogs
Martin Cruz Smith | Red Square
Martin Cruz Smith | Polar Star
Martin Cruz Smith | Gorky Park
Martin Cruz Smith op Wikipedia (Engels)
Arkady Renko op Wikipedia (Engels)
flickr
Across the bay a golden dome seemed to burst into flame, and the houses of the Malecón started to express their unlikely colors of lemon, rose, royal purple, aquamarine. It really was a lovely city, he thought.
When the corpse of a Russian is hauled from the oily waters of Havana Bay, Arkady Renko comes to Cuba to indentify the body. Looking for the killer, he discovers a city of faded loneliness, unexpected danger, and bewildering contradictions. In this place where all things Russian are despised, where Hemingway fished and the KGB flourished, where the hint of music is always in the air, Arkady finds a trail of deceit that reaches halfway around the world – and a reason to relish his own life again.
Arkady Renko, de hoofdpersoon van inmiddels zes thrillers van Cruz Smith, komt in deze vijfde thriller terecht op Cuba. In dit boek word je dus als lezer niet getrakteerd op beschrijvingen van de koude Sovjet-Unie of het huidige nog steeds koude Rusland, maar op een beschrijving van hoe het leven in Cuba moet zijn. Voor iemand zoals ik, die nog nooit op Cuba is geweest, was het een vreemde ervaring om over communisme in zo'n warm klimaat te lezen. Dat ik het boek las in de week waarin werd aangekondigd dat Fidel Castro de macht zou overdragen aan zijn broer, was dan ook bijzonder.
Het boek is onderhoudend geschreven en het plot is spannend, maar niet zo ontzettend ingewikkeld als in Gorky Park. Dit boek las daardoor makkelijker. Nu kan dat laatste ook komen doordat ik nu veel minder last heb van Pfeifferachtige vermoeidheid dan toen ik Gorky Park las. Dit is in zijn genre zeker een goed boek, denk ik, en kan uitstekend gelezen worden op een warm strand. Maar liever niet op Cuba, denk ik!
Martin Cruz Smith | Wolves Eat Dogs
Martin Cruz Smith | Red Square
Martin Cruz Smith | Polar Star
Martin Cruz Smith | Gorky Park
Martin Cruz Smith op Wikipedia (Engels)
Arkady Renko op Wikipedia (Engels)
flickr
dinsdag 16 oktober 2007
Martin Cruz Smith | Gorky Park
Martin Cruz Smith - Gorky Park. New York, Ballantine Books, 2007, 373 pagina's. 1981 (1)
A TRIPLE MURDER IN A MOSCOW AMUSEMENT CENTER: three corpses found frozen in the snow, faces and fingers missing. Chief homicide investigator Arkady Renko is brilliant, sensitive, honest, and cynical about everything except his profession. To identify the victims and uncover the truth, he must battle the KGB, the FBI, and the New York City police as he pursues a rich, ruthless, and well-connected American fur dealer. Meanwhile, Arkady is falling in love with a beautiful, headstrong dissident for whom he may risk everything.
Ik begon aan dit boek in de veronderstelling dat ik de film nooit had gezien. Gaandeweg bleek, dat ik blijkbaar toch een paar keer op tv langs de film ben gezapt, want bij sommige passages (bijvoorbeeld het bezoek dat Renko brengt aan de dacha van Iamskoy, de officier van justitie) zag ik hele scènes voor me.
Verder was het een vreemde gewaarwording om een Amerikaans boek te lezen waarin het juridische systeem van de Sovjet-Unie zo precies wordt gefileerd. Of het waarheidsgetrouw beschreven wordt, kan ik niet goed beoordelen. De beschrijvingen van de stad Moskou zijn echter wel reëel, zelfs als je zoals ik de stad pas jaren later hebt leren kennen, toen de Sovjet-Unie op het punt van uiteenvallen stond.
Wat er op de achterflap staat, klopt: het plot is ingewikkeld. Zo ingewikkeld, dat ik er soms wat moeite mee had om het nog te volgen, waardoor ik sommige stukken twee keer heb moeten lezen. Maar daardoor laat ik me er niet van weerhouden om de vijf boeken die Cruz Smith hierna heeft geschreven over Renko te lezen.
Tot slot: ik vind deze voorkant prachtig!
Martin Cruz Smith | Wolves Eat Dogs
Martin Cruz Smith | Red Square
Martin Cruz Smith | Havana Bay
Martin Cruz Smith | Polar Star
Martin Cruz Smith op Wikipedia (Engels)
Arkady Renko op Wikipedia (Engels)
flickr
A TRIPLE MURDER IN A MOSCOW AMUSEMENT CENTER: three corpses found frozen in the snow, faces and fingers missing. Chief homicide investigator Arkady Renko is brilliant, sensitive, honest, and cynical about everything except his profession. To identify the victims and uncover the truth, he must battle the KGB, the FBI, and the New York City police as he pursues a rich, ruthless, and well-connected American fur dealer. Meanwhile, Arkady is falling in love with a beautiful, headstrong dissident for whom he may risk everything.
Ik begon aan dit boek in de veronderstelling dat ik de film nooit had gezien. Gaandeweg bleek, dat ik blijkbaar toch een paar keer op tv langs de film ben gezapt, want bij sommige passages (bijvoorbeeld het bezoek dat Renko brengt aan de dacha van Iamskoy, de officier van justitie) zag ik hele scènes voor me.
Verder was het een vreemde gewaarwording om een Amerikaans boek te lezen waarin het juridische systeem van de Sovjet-Unie zo precies wordt gefileerd. Of het waarheidsgetrouw beschreven wordt, kan ik niet goed beoordelen. De beschrijvingen van de stad Moskou zijn echter wel reëel, zelfs als je zoals ik de stad pas jaren later hebt leren kennen, toen de Sovjet-Unie op het punt van uiteenvallen stond.
Wat er op de achterflap staat, klopt: het plot is ingewikkeld. Zo ingewikkeld, dat ik er soms wat moeite mee had om het nog te volgen, waardoor ik sommige stukken twee keer heb moeten lezen. Maar daardoor laat ik me er niet van weerhouden om de vijf boeken die Cruz Smith hierna heeft geschreven over Renko te lezen.
Tot slot: ik vind deze voorkant prachtig!
Martin Cruz Smith | Wolves Eat Dogs
Martin Cruz Smith | Red Square
Martin Cruz Smith | Havana Bay
Martin Cruz Smith | Polar Star
Martin Cruz Smith op Wikipedia (Engels)
Arkady Renko op Wikipedia (Engels)
flickr
Abonneren op:
Posts (Atom)
