H.M. van den Brink | Over het water

H.M. van den Brink - Over het water. Amsterdam, Meulenhoff, 2000 (8), 141 pagina's. 1998 (1).

Amsterdam aan het eind van de jaren dertig. Een rumoerige stad, die stil geworden is in een lange, warme zomer. Een trage rivier waarvan de oorsprong niet te achterhalen valt. En op die rivier twee jongens die dromen dat er geen eind komt aan de beste zomer van hun leven zolang ze samen blijven roeien. Een van de twee herinnert zich die droom nog, vijf jaar later.

H.M. van den Brink (1956) publiceerde recentelijk Hart van glas. Over het water werd genomineerd voor de Generale Bank Literatuurprijs 1998, de Libris Literatuurprijs 1999 en de ECI-Literatuurprijs 1999.


Tien jaar geleden las ik deze novelle voor het eerst. Toen werd ik gegrepen door het verhaal, omdat ik koste wat het kost wilde weten hoe het afliep met de hoofdpersonen van deze novelle: de jonge roeiers Anton en David, en hun wonderlijke trainer, de Duitse Schneiderhahn. Ik heb het boekje toen in één ruk uitgelezen.

De afloop van het boekje stond me voor ik het nu begon te herlezen nog bij alsof ik het een week daarvoor nog had gelezen. Toch heeft die wetenschap mijn plezier niet vergald. Het heeft het juist mogelijk gemaakt anders naar de novelle te kijken. Ik realiseerde me, dat Van den Brink een erg zinnelijke, fysieke novelle heeft geschreven.

Alle zintuigen van de roeiers, maar ook van die van de lezer, worden voortdurend geprikkeld, door beschrijvingen van het gevoel van regen, zon en wind op de huid van de twee roeiers tijdens een training, de overweldigende kracht van allerlei geuren, maar ook elkaars nabijheid in de boot, het besef dat de ander er is, maar juist niet gevoeld wordt, net niet aangeraakt wordt. Bij andere buitensporten, of bij functioneel fietsen van en naar het werk, kun je vergelijkbare sensaties hebben. Maar probeer dat maar eens zo over te brengen op papier dat de lezer de indruk heeft dat hij het ook voelt!

Het is altijd maar een gok, als je iets herleest. Er is een reële kans dat het boek je niet nog een keer op dezelfde manier raakt. Ik heb deze tweede keer weliswaar meer tijd nodig gehad dan tien jaar geleden, maar ja, ik was druk met van alles en nog wat. Dat heeft zeker niet aan Over het water gelegen. Lees deze novelle!

H.M. van den Brink op Wikipedia

flickr

Petros Markaris | Nachtvlinder

Petros Markaris - Nachtvlinder Een zaak voor commissaris Kostas Charitos. Amsterdam, Gianotten, 2006, 431 pagina's.
Oorspronkelijke Nieuw-Griekse titel Άμυνα ζώνης, vertaald door Noortje Pelgrim. 1998 (Grieks, 1).

Commissaris Kostas Charitos belandt met hartklachten in het ziekenhuis. Hij zou moeten uitrusten en zich door zijn vrouw moeten laten verwennen. Maar dat doet een echte agent natuurlijk niet. Liever neemt Charitos een flinke dosis medicijnen om toch met zijn gammele auto door het overvolle Athene op zoek te gaan naar criminelen. De moord op de nachtbaron Koustas dreigt in de doofpot te verdwijnen, en dat wil Kostas voorkomen. Zeker omdat hij een zwak heeft voor de weduwe, een beeldschone voormalig nachtclubzangeres.
Tijdens zijn zoektocht naar louche bestuurders van voetbalclubs en andere verdachten heeft hij last van de hitte en stakende vuilnismannen. In de clubs waar trendy uitgaansvolk, drugsverslaafden, politici, ondernemers en journalisten vertoeven, komt hij ook niet veel verder met zijn vragen: niemand lijkt het erg te vinden dat Koustas vermoord is. Integendeel.


Nachtvlinder is het vierde boek dat ik van Markaris las. Het is echter het derde deel uit de reeks romans over de Griekse detective Kostas Charitos. Het vierde deel, De zelfmoord van Che, las ik nog niet zo lang geleden. In dit derde deel wordt het voorval beschreven waardoor Charitos aan het begin van het vierde deel in de ziektewet thuis zit.

Verder bevat dit derde deel alles wat een prettig leesbare detective moet bevatten. Charitos ziet zich dit keer voor twee moorden tegelijk geplaatst. De een is een volkomen raadsel, de ander lijkt zo klaar als een klontje. De raadselachtige moord moet juist wel ontrafeld worden, in opdracht van hogerhand, de voor de hand liggende moord mag juist niet worden onderzocht. Combineer dit met het karakter van Kostas Charitos en het is de lezer die met dat karakter bekend is direct duidelijk: Charitos bijt zich juist wel vast in die tweede moord.

Het boek leest weer als een trein, en werd ongewild actueel door het nieuws in de afgelopen dagen over de overname van voetbalclub Vitesse door een hier niet erg bekende Georgische zakenman, waarover al snel werd gezegd dat hij een stroman van de Russische oligarch Abramovich is. Wat het verband tussen dat nieuws en deze roman is, verklap ik niet. Dat moet je zelf maar lezen!

Petros Markaris | Het kamermeisje
Petros Markaris | De zelfmoord van Che
Petros Markaris | Het late journaal
Petros Markaris | Bloedrechters

Petros Markaris op Wikipedia

flickr