Владимир Маканин - Один и одна. Москва, Эксмо, 2009, 352 страницы. 1987 (1).
(Vladimir Makanin - Odin i odna. Moskva, Eksmo, 2009, 352 pagina's. 1987 (1))
Лауреат премии "Большая книга - 2008" Владимир Маканин в романе "Один и одна" покусился на один из главных интеллигентских мифов наших дней - миф о шестидесятниках. У героев романа типичная для того знаменитого поколения биография: университет, яростные споры о "главном", походы и песни у костра, театр "Современник" и стихи Евтушенко.
Современному читателю будет интересно взглянуть на вечные проблемы поиска смысла дружбы, любви и искусства глазами поколения шестидесятых - стиляг и последних романтиков XX века.
Deze roman verscheen voor het eerst in 1987, toen de Sovjet-Unie nog bestond. Makanin had toen al meerdere romans en korte verhalen geschreven. Een aantal romans die na het uiteenvallen van de Sovjet-Unie zijn geschreven heeft echter zoveel aandacht getrokken, zowel in Rusland als in het buitenland, dat ook zijn oudere werk in Rusland de laatste jaren opnieuw wordt uitgegeven. Deze roman vond ik in de boekenkast van mijn schoonmoeder.
Makanin roert een bekend thema aan: de eenzaamheid van de mens. Het aantal hoofdpersonages is deze keer echter beperkt. In deze roman draait het verhaal om drie mensen, om een ik-persoon, de schrijver zelf, die bevriend is met twee al wat oudere, alleenstaande mensen, een man en een vrouw. Deze man en vrouw zijn wat de Russen шестидесятники (zestigers) noemen. Tijdens hun studententijd raakten ze bevlogen door allerlei mooie idealen over kunst, het leven en de maatschappij. In hun latere leven blijkt er van die idealen weinig terecht te komen (denk aan de verslechterende economische situatie in de Sovjet-Unie en het in de kop drukken van iedere vorm van protest tegen de autoriteiten), maar de beide zestigers houden hoe dan ook vast aan hun idealen.
Ik las deze roman vlak na Makanins Ispug. Ook die roman gaat over de eenzaamheid van de mens. Bij Ispug gaat het om eenzaamheid te midden van velen, die wel contact aangaan met de hoofdpersoon. Hier gaat het om eenzaamheid te midden van een inmiddels vijandige, onherkenbare wereld, waarin werkelijk contact met de hoofdpersoon eigenlijk onmogelijk is geworden omdat iedereen er andere opvatting op nahoudt. De ik-persoon en zijn vrouw proberen de man en vrouw wel aan elkaar te koppelen. Die poging staat garant voor prachtig proza, waar je het ongemak zelf meevoelt.
Op zich is deze roman een mooi monument voor de inmiddels grotendeels verdwenen generatie zestigers. Tegelijkertijd vond ik het bijzonder vervelend om al lezend te merken dat Makanin allerlei gebeurtenissen als het ware herschrijft. Daarmee haalt hij die gebeurtenissen, beschreven op tientallen bladzijden, met één zinnetje weer onderuit. Dat liet mij na lezing van de hele roman met een groot vraagteken - wat is de bedoeling hiervan? - achter.
Владимир Маканин | Испуг
Владимир Маканин | Андерграунд, или герой нашего времени
Vladimir Makanin op Wikipedia
flickr
Posts tonen met het label Vladimir Makanin. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Vladimir Makanin. Alle posts tonen
donderdag 3 juni 2010
donderdag 27 mei 2010
Владимир Маканин | Испуг
Владимир Маканин - Испуг. Москва, Гелеос, 2006, 416 страниц.
(Vladimir Makanin - Ispug. Moskva, Geleos, 2006, 416 pagina's)
Владимир Маканин - один из самых известных на Западе современных российских писателей. Это неудивительно, ведь каждая новая книга Маканина - заметное литературное событие. Роман, который вы держите в руках, уже готовится к выходу во Франции, Германии, Голландии, Румынии и Греции.
Роман "Испуг" - асимметричный ответ набоковской "Лолите".
На этот раз писателя интересует "психология любви" зрелого мужчины к юным особам. Испуг - наверное, то общее чувство, которое испытывают обе стороны в такой ситуации. И неизвестно, кто оказывается более ранимым и незащищенным - молодая барышня или искушенный, но уже неуверенный в себе сатирмэн. И кто из них получает большее удовольствие от прикосновения к запретному плоду.
De hoofdpersoon van Ispug (Schrik) doet denken aan de hoofdpersoon van Makanins Underground, of een held van onze tijd. Ze worden door de schrijver beiden haast liefkozend Petrovitsj genoemd. Het zijn beide oudere mannen, die door op de huizen of datsja’s van anderen te passen over woonruimte beschikken. Beiden worden wel eens opgenomen in psychiatrische ziekenhuizen. De hoofdpersoon van deze roman, Petrovitsj, heeft echter een heel specifieke karaktertrek: hij voelt een onbedwingbare drang om ’s nachts, liefst bij volle maan, jonge vrouwen in zijn datsjadorp in hun slaapkamer te bezoeken. Om ze van een afstandje te bekijken, of om ze ook daadwerkelijk aan te raken en, als het meezit, verder te gaan.
Die bezeten liefde voor jongere vrouwen is een rode draad door het hele boek. Makanin gebruikt deze rode draad om Petrovitsj allerlei verschillende personages te laten ontmoeten. Aan de hand van de levensverhalen van deze personages schetst Makanin opnieuw de Russische maatschappij aan het begin van de jaren 1990. De culminatie van het boek is de beschrijving van de belegering van het Witte Huis in 1993, waar Petrovitsj aan de arm van een van zijn jongedames terechtkomt. De beschrijving van de gebeurtenissen daar vind ik fenomenaal.
Naast deze maatschappijkritische kant staat het boek voor mij ook voor eenzaamheid. Veel vrouwen laten zich de aandacht van de oude sater Petrovitsj weliswaar aanleunen, maar er komt altijd onverbiddelijk een moment waarop Petrovitsj aan de kant wordt gezet omdat zich er een betere (en jongere) man aandient. Waarop Petrovitsj op zoek gaat naar een volgende jonge bloem. Die eenzame zoektocht doet je als lezer ongewild denken aan je eigen eindigheid.
Wel moet ik toegeven dat het boek zijn zwakke plekken kent. Maar het heeft zeker zin om door te zetten, want aan het einde van het boek word je getrakteerd op de hoofdstukken waarin de belegering van het Witte Huis beschreven worden. En die zijn een waar genot om te lezen, als ik het zo mag zeggen…
Владимир Маканин | Один и одна
Владимир Маканин | Андерграунд, или герой нашего времени
Vladimir Makanin op Wikipedia
flickr
(Vladimir Makanin - Ispug. Moskva, Geleos, 2006, 416 pagina's)
Владимир Маканин - один из самых известных на Западе современных российских писателей. Это неудивительно, ведь каждая новая книга Маканина - заметное литературное событие. Роман, который вы держите в руках, уже готовится к выходу во Франции, Германии, Голландии, Румынии и Греции.
Роман "Испуг" - асимметричный ответ набоковской "Лолите".
На этот раз писателя интересует "психология любви" зрелого мужчины к юным особам. Испуг - наверное, то общее чувство, которое испытывают обе стороны в такой ситуации. И неизвестно, кто оказывается более ранимым и незащищенным - молодая барышня или искушенный, но уже неуверенный в себе сатирмэн. И кто из них получает большее удовольствие от прикосновения к запретному плоду.
De hoofdpersoon van Ispug (Schrik) doet denken aan de hoofdpersoon van Makanins Underground, of een held van onze tijd. Ze worden door de schrijver beiden haast liefkozend Petrovitsj genoemd. Het zijn beide oudere mannen, die door op de huizen of datsja’s van anderen te passen over woonruimte beschikken. Beiden worden wel eens opgenomen in psychiatrische ziekenhuizen. De hoofdpersoon van deze roman, Petrovitsj, heeft echter een heel specifieke karaktertrek: hij voelt een onbedwingbare drang om ’s nachts, liefst bij volle maan, jonge vrouwen in zijn datsjadorp in hun slaapkamer te bezoeken. Om ze van een afstandje te bekijken, of om ze ook daadwerkelijk aan te raken en, als het meezit, verder te gaan.
Die bezeten liefde voor jongere vrouwen is een rode draad door het hele boek. Makanin gebruikt deze rode draad om Petrovitsj allerlei verschillende personages te laten ontmoeten. Aan de hand van de levensverhalen van deze personages schetst Makanin opnieuw de Russische maatschappij aan het begin van de jaren 1990. De culminatie van het boek is de beschrijving van de belegering van het Witte Huis in 1993, waar Petrovitsj aan de arm van een van zijn jongedames terechtkomt. De beschrijving van de gebeurtenissen daar vind ik fenomenaal.
Naast deze maatschappijkritische kant staat het boek voor mij ook voor eenzaamheid. Veel vrouwen laten zich de aandacht van de oude sater Petrovitsj weliswaar aanleunen, maar er komt altijd onverbiddelijk een moment waarop Petrovitsj aan de kant wordt gezet omdat zich er een betere (en jongere) man aandient. Waarop Petrovitsj op zoek gaat naar een volgende jonge bloem. Die eenzame zoektocht doet je als lezer ongewild denken aan je eigen eindigheid.
Wel moet ik toegeven dat het boek zijn zwakke plekken kent. Maar het heeft zeker zin om door te zetten, want aan het einde van het boek word je getrakteerd op de hoofdstukken waarin de belegering van het Witte Huis beschreven worden. En die zijn een waar genot om te lezen, als ik het zo mag zeggen…
Владимир Маканин | Один и одна
Владимир Маканин | Андерграунд, или герой нашего времени
Vladimir Makanin op Wikipedia
flickr
donderdag 6 augustus 2009
Владимир Маканин | Андеграунд, или герой нашего времени
Владимир Маканин - Андеграунд, или герой нашего времени. Москва, Вагриус, 1999г., 556 страниц.
(Vladimir Makanin - Underground, ili geroy nashego vremeni. Moskva, Vagrius, 1999, 556 pagina's).
Роман Владимира Маканина навзан рискованно и многообещающе. Даже звучание «имени» героя - Петрович - вызывает в памяти лермонтовского офицера, гениально угаданный тип, мимо которого не прошли и другие русские писатели, помещая своего героя то на обломовский диван, то в подполье, то «на дно».
Для героя романа Маканина подполье («общага», «психушка») - это тоже не только образ жизни, но и образ мыслей. Петрович - бездомный, безбытный, даже в условиях отсутствия цензуры не пытающийся напечататься писатель.
А «наше время»? Муравейник людей, водоворот событий: «новые русские» и «новые нищие», митинги, постсоветские кабинеты, криминал - панорама взбаламученной жизни, в которой герой с завидным упорством отстаивает свое «я».
Dit boek van Makanin is in het Nederlands verschenen onder de titel Underground of een held van onze tijd, vertaald door Arthur Langeveld. Over het algemeen wordt deze vertaling geprezen als een meesterwerk, dus ik zou een lans willen breken voor dit boek in de Nederlandse vertaling.
Zelf heb ik mij door het Russische origineel geworsteld. Worstelen inderdaad, door mijn voorgeschiedenis met het boek. Rond de eeuwwisseling was ik al eens in dit boek begonnen, maar toen was mijn Russisch absoluut ontoereikend om dit complexe verhaal te kunnen volgen. Het gevolg was dat ik het na zo’n 200 pagina’s heb opgegeven. Vorige maand werd ik bevangen door een moedige bui, en heb ik het boek opnieuw van de boekenplank gepakt.
Het was een geruststellende gedachte dat ik het Russisch nu veel beter kon volgen, ook al verwachtte ik voortdurend dat ik toch weer zou stranden. Gelukkig kon ik dit keer wel inzien hoe Makanin speelt met taal. Daar waar ik tegen problemen aanliep, werd mij verteld dat Makanin wel erg ongangbare woorden, met specifieke bijbetekenissen gebruikt, die voor een buitenlander moeilijk te begrijpen zijn. Dit is ongetwijfeld waarom de Nederlandse vertaling van Langeveld zo geprezen wordt.
De roman handelt over Petrovitsj, een schrijver die onder de communisten niet mocht publiceren en daardoor in de underground verzeild raakte. Na het uiteenvallen van de Sovjet-Unie mist Petrovitsj opnieuw de aansluiting. Hij heeft dan al jaren niets meer geschreven. Hij houdt zich in leven door in een huurkazerne op de appartementen te passen van mensen die langere tijd ergens anders verblijven en het meeste van zijn moeizaam verdiende geld wordt omgezet in wodka.
Makanin beschrijft Petrovitsj ‘onderwereld’, waarin drank, geweld, seks, vernedering, bedrog en wantrouwen iedere dag bepalen. Het is beklemmend om episode na episode met al deze ellende te worden geconfronteerd. Daarbij ontbreken lange morele of anderszins filosofische oordelen van een alwetende verteller. Alles wordt beschreven vanuit het standpunt van Petrovitsj, die om zich heen kijkt en over het algemeen niet oordeelt.
En als Petrovitsj wel oordeelt, wordt het alleen maar erger. Als gevolg daarvan pleegt hij twee moorden. Na de tweede moord komt Petrovitsj in het psychiatrische ziekenhuis terecht waar zijn broer al meer dan twintig jaar wordt verpleegd. Om ervoor te zorgen dat Petrovitsj zijn misdaad bekent, wordt hij platgespoten. Het hoofdstuk waarin Makanin beschrijft hoe ook Petrovitsj uiteindelijk op het randje van een bekentenis balanceert, vond ik werkelijk meesterlijk geschreven.
Wil je iets kunnen begrijpen van het huidige Rusland, dan is het goed om terug te kijken naar de jaren direct na het uiteenvallen van de Sovjet-Unie, begin jaren 1990. Het beeld dat in deze roman van de Russische samenleving in die tijd wordt geschetst is niet fraai. Het leven is nog meer een strijd van ieder voor zich geworden, waarbij zij die dak- en werkloos zijn extra hard moeten vechten om te overleven. In die zin is deze roman een bijzonder tijdsdocument. Laat je niet afschrikken door de omvang van de roman en lees dit boek!
Владимир Маканин | Один и одна
Владимир Маканин | Испуг
Vladimir Makanin op Wikipedia
flickr
(Vladimir Makanin - Underground, ili geroy nashego vremeni. Moskva, Vagrius, 1999, 556 pagina's).
Роман Владимира Маканина навзан рискованно и многообещающе. Даже звучание «имени» героя - Петрович - вызывает в памяти лермонтовского офицера, гениально угаданный тип, мимо которого не прошли и другие русские писатели, помещая своего героя то на обломовский диван, то в подполье, то «на дно».
Для героя романа Маканина подполье («общага», «психушка») - это тоже не только образ жизни, но и образ мыслей. Петрович - бездомный, безбытный, даже в условиях отсутствия цензуры не пытающийся напечататься писатель.
А «наше время»? Муравейник людей, водоворот событий: «новые русские» и «новые нищие», митинги, постсоветские кабинеты, криминал - панорама взбаламученной жизни, в которой герой с завидным упорством отстаивает свое «я».
Dit boek van Makanin is in het Nederlands verschenen onder de titel Underground of een held van onze tijd, vertaald door Arthur Langeveld. Over het algemeen wordt deze vertaling geprezen als een meesterwerk, dus ik zou een lans willen breken voor dit boek in de Nederlandse vertaling.
Zelf heb ik mij door het Russische origineel geworsteld. Worstelen inderdaad, door mijn voorgeschiedenis met het boek. Rond de eeuwwisseling was ik al eens in dit boek begonnen, maar toen was mijn Russisch absoluut ontoereikend om dit complexe verhaal te kunnen volgen. Het gevolg was dat ik het na zo’n 200 pagina’s heb opgegeven. Vorige maand werd ik bevangen door een moedige bui, en heb ik het boek opnieuw van de boekenplank gepakt.
Het was een geruststellende gedachte dat ik het Russisch nu veel beter kon volgen, ook al verwachtte ik voortdurend dat ik toch weer zou stranden. Gelukkig kon ik dit keer wel inzien hoe Makanin speelt met taal. Daar waar ik tegen problemen aanliep, werd mij verteld dat Makanin wel erg ongangbare woorden, met specifieke bijbetekenissen gebruikt, die voor een buitenlander moeilijk te begrijpen zijn. Dit is ongetwijfeld waarom de Nederlandse vertaling van Langeveld zo geprezen wordt.
De roman handelt over Petrovitsj, een schrijver die onder de communisten niet mocht publiceren en daardoor in de underground verzeild raakte. Na het uiteenvallen van de Sovjet-Unie mist Petrovitsj opnieuw de aansluiting. Hij heeft dan al jaren niets meer geschreven. Hij houdt zich in leven door in een huurkazerne op de appartementen te passen van mensen die langere tijd ergens anders verblijven en het meeste van zijn moeizaam verdiende geld wordt omgezet in wodka.
Makanin beschrijft Petrovitsj ‘onderwereld’, waarin drank, geweld, seks, vernedering, bedrog en wantrouwen iedere dag bepalen. Het is beklemmend om episode na episode met al deze ellende te worden geconfronteerd. Daarbij ontbreken lange morele of anderszins filosofische oordelen van een alwetende verteller. Alles wordt beschreven vanuit het standpunt van Petrovitsj, die om zich heen kijkt en over het algemeen niet oordeelt.
En als Petrovitsj wel oordeelt, wordt het alleen maar erger. Als gevolg daarvan pleegt hij twee moorden. Na de tweede moord komt Petrovitsj in het psychiatrische ziekenhuis terecht waar zijn broer al meer dan twintig jaar wordt verpleegd. Om ervoor te zorgen dat Petrovitsj zijn misdaad bekent, wordt hij platgespoten. Het hoofdstuk waarin Makanin beschrijft hoe ook Petrovitsj uiteindelijk op het randje van een bekentenis balanceert, vond ik werkelijk meesterlijk geschreven.
Wil je iets kunnen begrijpen van het huidige Rusland, dan is het goed om terug te kijken naar de jaren direct na het uiteenvallen van de Sovjet-Unie, begin jaren 1990. Het beeld dat in deze roman van de Russische samenleving in die tijd wordt geschetst is niet fraai. Het leven is nog meer een strijd van ieder voor zich geworden, waarbij zij die dak- en werkloos zijn extra hard moeten vechten om te overleven. In die zin is deze roman een bijzonder tijdsdocument. Laat je niet afschrikken door de omvang van de roman en lees dit boek!
Владимир Маканин | Один и одна
Владимир Маканин | Испуг
Vladimir Makanin op Wikipedia
flickr
Abonneren op:
Posts (Atom)
