Nick Cave - The Death of Bunny Munro. Edinburgh, Cannongate, 2009, 278 pagina's.
Bunny Munro sells beauty products and the dream of hope to lonely housewives along the south coast of England. Set adrift by his wife's sudden death and struggling to keep a grip on reality, he does the only thing he can think of - with his young son in tow, he hits the road.
While Bunny plies his trade and his sexual charisma door-to-door, nine-year-old Bunny Junior sits patiently in the car, exploring the world through the pages of his encyclopaedia.
As their bizarre and increasingly frenzied road trip shears into a final reckoning, Bunny finds that the ghosts of his world - decrepit fathers, vengeful lovers, jealous husbands and horned psycho-killers - have emerged from the shadows and are seeking to exact their toll.
A tender portrait of the relationship between father and son, The Death of Bunny Munro is a stylish, angry and hugely enjoyable read, bursting with the wit and mystery that fans will recognise as hallmarks of Cave's singular vision.
Lang geleden probeerde ik Cave’s eerste roman And The Ass Saw The Angel te lezen. Ik heb het boek na een derde te hebben gelezen weggelegd, omdat ik er helemaal niets van begreep. Wellicht was ik te jong, wellicht was mijn Engels niet goed genoeg, misschien ontbrak het me aan Bijbelkennis. Die ervaring heeft me erg doen twijfelen of ik deze tweede roman überhaupt zou kopen, maar wat ben ik na het lezen van The Death of Bunny Munro blij dat ik het wél gewaagd heb.
Zeker, Bunny Munro is een hele nare man. Zijn constante zoektocht naar seks, zijn houding tegenover vrouwen in het algemeen en zijn vrouw in het bijzonder, de desinteresse voor zijn zoon en naamgenoot zorgen ervoor dat hij zonder twijfel onsympathiek is. Toch weet Cave het verhaal zo te vertellen, dat je aan het eind van de roman sympathie voelt voor deze hulpeloze, zoekende man.
Die sympathie komt niet alleen voort uit het verrassende einde, waarin Munro een loutering ondergaat. Het is vooral Caves schrijfstijl en zijn scherpe observaties van het leven 'onderweg' die deze roman zo bijzonder maken. Hier vond ik wel aansluiting met het Engels dat Cave gebruikt, waardoor ik oog kon hebben voor zijn schrijfstijl.
De roman leest bijna als poëzie in proza-vorm, waardoor ik onder het lezen steeds aan Caves muziek moest denken. Als je deze roman naast de teksten die Cave voor zijn muziek heeft geschreven bekijkt, sluiten het personage Bunny Munro en het thema – het tegen beter weten in doorreizen en uiteindelijk gelouterd worden – perfect aan bij dat oeuvre van meer dan dertig jaar. Dat betekent echter niet dat je de muziek van Cave moet kennen om deze roman te kunnen waarderen. Kun je wel tegen een stootje, dan raad ik dit boek zeker aan!
Nick Cave op Wikipedia
flickr
Posts tonen met het label 13-01-2010. Alle posts tonen
Posts tonen met het label 13-01-2010. Alle posts tonen
woensdag 20 januari 2010
woensdag 13 januari 2010
Petros Markaris | Bloedrechters
Petros Markaris - Bloedrechters. Utrecht, A.W. Bruna Uitgevers B.V., 2009, 328 pagina's. Oorspronkelijke Nieuw-Griekse titel: Βασικός Μέτοχος, vertaald door Noortje Pelgrim (2006).
Als het commissaris Kostas Charitos van de Atheense politie al eens meezit, dan is het slechte nieuws nooit ver weg. Nauwelijks heeft hij kunnen genieten van de wetenschappelijke promotie van zijn dochter Katerina, of zij wordt het slachtoffer van een terreurdaad. Onbekenden kapen een veerboot voor de kust van Kreta en gijzelen driehonderd opvarenden. Charitos haast zich naar Kreta om de reddingsoperatie van de gijzelaars van dichtbij te volgen. Maar terwijl Griekenland ademloos afwacht hoe het afloopt, wordt Charitos teruggeroepen naar Athene: hij moet een gemaskerde man zien te stoppen die 's nachts als een engel des doods door de straten van de hoofdstad dwaalt en reclameacteurs vermoordt.
Petros Makaris groeide op in Turkije als de zoon van een Griekse moeder en een Armeense vader. Behalve politieromans schrijft hij ook opiniestukken en scenario's voor film en televisie. Hij woont in Athene.
Na Het late journaal is dit mijn tweede kennismaking met commissaris Kostas Charitos. In deze detective (of 'literaire thriller', zoals de uitgever stelt) worden twee verhaallijnen gecombineerd: een persoonlijk drama in de vorm van het kapen van een veerboot met daarop Charitos’ dochter en schoonzoon als opvarenden en een beroepsmatige verhaallijn in de vorm van een een schijnbaar ongrijpbare motorrijder die koelbloedig mensen executeert.
De verhaallijnen worden letterlijk gecombineerd, want al lezende blijkt het een met het ander verband te houden. Hoe dat zit, moet je zelf maar lezen. Want deze detective is de moeite van het lezen zeer zeker waard. Niet alleen om de manier waarop het plot wordt ontrafeld – ik had moeite om het boek weg te leggen –, maar ook door de smakelijke beschrijvingen van de verhoudingen binnen het gezin Charitos en de Atheense politie.
De karakterontwikkeling die Charitos in de eerste roman Het late journaal waarin hij voorkomt is begonnen, blijkt in deze vierde roman niet eenmalig te zijn geweest. Charitos wordt weer geconfronteerd met zijn persoonlijke verleden als beginnend politieagent onder het kolonelsregime, sterker nog: hij realiseert zich in hoeverre de vraag wat hij onder dit regime heeft gedaan en wat dat voor haar beeld van hem als politieman en vader betekent zijn dochter bezighoudt. Ook speelt de invloed van de dienstbaarheid van de Griekse politie aan verschillende regimes een grote rol in deze roman. Daarnaast worden andere maatschappelijk relevante zaken behandeld, waarover ik niet kan uitweiden, omdat ik anders de ontknoping van het plot verraad.
Dit alles wekt misschien de indruk dat die maatschappijkritiek overheerst, maar dat is niet het geval. Het is er en het speelt een rol, maar het maakt slechts onderdeel van het verhaal uit. Het is een zeer leesbare detective, zonder opgeheven vinger – zoals dat bij Henning Mankell wel eens eens het geval wil zijn.
Petros Markaris | Het kamermeisje
Petros Markaris | Nachtvlinder
Petros Markaris | De zelfmoord van Che
Petros Markaris | Het late journaal
Petros Markaris op Wikipedia
flickr
Als het commissaris Kostas Charitos van de Atheense politie al eens meezit, dan is het slechte nieuws nooit ver weg. Nauwelijks heeft hij kunnen genieten van de wetenschappelijke promotie van zijn dochter Katerina, of zij wordt het slachtoffer van een terreurdaad. Onbekenden kapen een veerboot voor de kust van Kreta en gijzelen driehonderd opvarenden. Charitos haast zich naar Kreta om de reddingsoperatie van de gijzelaars van dichtbij te volgen. Maar terwijl Griekenland ademloos afwacht hoe het afloopt, wordt Charitos teruggeroepen naar Athene: hij moet een gemaskerde man zien te stoppen die 's nachts als een engel des doods door de straten van de hoofdstad dwaalt en reclameacteurs vermoordt.
Petros Makaris groeide op in Turkije als de zoon van een Griekse moeder en een Armeense vader. Behalve politieromans schrijft hij ook opiniestukken en scenario's voor film en televisie. Hij woont in Athene.
Na Het late journaal is dit mijn tweede kennismaking met commissaris Kostas Charitos. In deze detective (of 'literaire thriller', zoals de uitgever stelt) worden twee verhaallijnen gecombineerd: een persoonlijk drama in de vorm van het kapen van een veerboot met daarop Charitos’ dochter en schoonzoon als opvarenden en een beroepsmatige verhaallijn in de vorm van een een schijnbaar ongrijpbare motorrijder die koelbloedig mensen executeert.
De verhaallijnen worden letterlijk gecombineerd, want al lezende blijkt het een met het ander verband te houden. Hoe dat zit, moet je zelf maar lezen. Want deze detective is de moeite van het lezen zeer zeker waard. Niet alleen om de manier waarop het plot wordt ontrafeld – ik had moeite om het boek weg te leggen –, maar ook door de smakelijke beschrijvingen van de verhoudingen binnen het gezin Charitos en de Atheense politie.
De karakterontwikkeling die Charitos in de eerste roman Het late journaal waarin hij voorkomt is begonnen, blijkt in deze vierde roman niet eenmalig te zijn geweest. Charitos wordt weer geconfronteerd met zijn persoonlijke verleden als beginnend politieagent onder het kolonelsregime, sterker nog: hij realiseert zich in hoeverre de vraag wat hij onder dit regime heeft gedaan en wat dat voor haar beeld van hem als politieman en vader betekent zijn dochter bezighoudt. Ook speelt de invloed van de dienstbaarheid van de Griekse politie aan verschillende regimes een grote rol in deze roman. Daarnaast worden andere maatschappelijk relevante zaken behandeld, waarover ik niet kan uitweiden, omdat ik anders de ontknoping van het plot verraad.
Dit alles wekt misschien de indruk dat die maatschappijkritiek overheerst, maar dat is niet het geval. Het is er en het speelt een rol, maar het maakt slechts onderdeel van het verhaal uit. Het is een zeer leesbare detective, zonder opgeheven vinger – zoals dat bij Henning Mankell wel eens eens het geval wil zijn.
Petros Markaris | Het kamermeisje
Petros Markaris | Nachtvlinder
Petros Markaris | De zelfmoord van Che
Petros Markaris | Het late journaal
Petros Markaris op Wikipedia
flickr
Abonneren op:
Posts (Atom)
