Michael Chabon - The Final Solution. London, New York, Toronto, Sydney and New Delhi, Harper Perennial, 2008 (6), 127 pagina's. 2005 (1, VK).
In retirement in the English countryside, an 89-year-old man, vaguely remembered by villagers as a once famous detective, is more concerned with his bees than with the outside world.
When a young boy called Linus Steinman enters the old man's life, he is surprised and oddly touched. The boy, an escapee from Nazi Germany, is mute and accompanied only by his beloved grey parrot. But what is the meaning of the mysterious string of numbers that the parrot spews out? When someone is killed and the parrot disappears the old man is determined to solve the mystery.
A wonderful homage and a gem of a book, The Final Solution is a brilliant novel from a remarkable writer.
The Final Solution is een novelle die speelt in een klein dorpje in Engeland tijdens de Tweede Wereldoorlog. In dat dorp wordt een moord gepleegd. De politie roept de hulp in van een negenentachtigjarige detective, die zich in het dorpje heeft teruggetrokken om zich te wijden aan zijn hobby: bijen houden. In dat dorpje woont ook een Duits vluchtelingetje, dat met zijn papegaai bij de plaatselijke dominee woont. De papegaai spreekt, enkel in de vorm van een onafgebroken stroom nummers.
Er spelen twee verhaallijnen: de moord moet worden opgelost, en de papegaai van het jongetje, die verdwenen is, moet worden teruggevonden. Dat lijkt nogal veel voor een novelle van 127 pagina's, inclusief illustraties, maar dat is niet zo. Integendeel, het is Chabon uitstekend gelukt om beide verhaallijnen voldoende uit te werken en met elkaar te vervlechten op een manier die je als lezer bovendien niet verwacht. Er staat geen woord te veel in deze novelle.
In The Amazing Adventures of Cavalier & Klay heeft Chabon zich volledig gestort in de wereld van de striptekenaars van vlak na de Tweede Wereldoorlog. In deze novelle heeft Chabon zich gestort op een ander genre: dat van de klassieke detective. Op internet las ik dat over het algemeen wordt gedacht dat de speurder uit deze novelle gebaseerd is op Sherlock Holmes, en dat de manier waarop de mysteries worden onderzocht in de lijn van dat personage liggen.
Ik heb Conan Doyles verhalen onvoldoende gelezen om de vergelijking te kunnen maken, maar deze bejaarde speurder is wel een heerlijk personage, door de belerende manier waarop hij de uitleg van de mysteries presenteert. Dat hij het jongetje per se zijn papegaai wil terugbezorgen omdat hij zonder de papegaai zo eenzaam is en niets meer vN thuis in Duitsland heeft, is een vorm van menselijkheid die ik moeilijk met mijn indruk van Sherlock Holmes kan rijmen.
The Final Solution is een spannende, en tegelijkertijd hartverwarmende novelle. Lezen!
Michael Chabon | The Yiddish Policemen's Union
Michael Chabon | Werewolves in Their Youth
Michael Chabon | Gentlemen of the Road
Michael Chabon | Wonder Boys
Michael Chabon op Wikipedia (Engels)
flickr
Posts tonen met het label 12-06-2012. Alle posts tonen
Posts tonen met het label 12-06-2012. Alle posts tonen
vrijdag 15 juni 2012
dinsdag 12 juni 2012
Ирина Муравьёва | День ангела
Ирина Муравьёва - День ангела. Москва, Эксмо, 2010, 352 стр.
(Irina Muraveva - Den' angela. Moskva, Eksmo, 2010, 352 str.)
Семья русских эмигрантов. Три поколения. Разные характеры и судьбы - и одинаковое мужество идти навстречу своей любви, даже если это любовь-гpex, любовь-голод, любовь-наркотик. Любовь, которая перемежается с реальным голодом, настоящими наркотиками, ужасом войн и революций. Но герои романа готовы отвечать за собственный выбор. Они напряженно размышляют о том, оставляет ли Бог человека, оказавшегося на самом краю, и что же делать с жаждой по-своему запретному и беспредельному "я". Они способны видеть ангела, который тоже смотрит на них - и на границе между жизнью и смертью, и из-под купола храма, и глазами близких людей.
In Den' angela beschrijft Muraveva drie generaties Russische emigranten. De eerste generatie is na de Russische revolutie in Frankrijk terechtgekomen. Eén van de zusjes van dit gezin keert met haar Engelse echtgenoot, een diplomaat, in de jaren 1930 terug naar de Sovjet-Unie, waar ze voor een aantal jaren zal verblijven. Haar zus blijft achter in Frankrijk, waar zij ook een gezin sticht. De tweede generatie is gesitueerd in de jaren 1950, en de derde in 'onze tijd'.
Muraveva behandelt in deze roman twee zaken: in de eerste plaats de liefdesverhalen van de hoofdpersonages uit die drie verschillende generaties. Dat schetst zij tegen de historische achtergrond van de tijd waarin de verhaallijn is gesitueerd. In de jaren 1930 overheerst de situatie in de Sovjet-Unie, de kunstmatige honger in Oekraïne en de angst voor vervolging in de hoofdstad Moskou, ook onder buitenlanders. De feiten zijn op zich bekend, maar zo in een fictieve vorm gepresenteerd, vergezeld van de emoties die daarbij horen, word je nogmaals gedwongen daar eens goed over na te denken. In de jaren 1950 en het heden is die historische achtergrond minder overheersend.
Op zich zijn de verhaallijnen en achtergronden van die verhaallijnen die de schrijfster heeft gekozen interessant genoeg. Zeker de passages waarin het leven in de Sovjet-Unie in de jaren 1930 werd beschreven vond ik erg boeiend, vooral omdat Muraveva zowel de slachtoffers van de honger in Oekraïne als de buitenlanders die ervoor kiezen er wel of niet eerlijk over te berichten aan het woord laat. Het Russisch van Muraveva leest verder ook prettig. Dat ze de gebeurtenissen grotendeels presenteert in brieven en dagboekaantekeningen geeft je als lezer verder de indruk dat je ongemerkt over de schouders van de personages meekijkt.
Toch heb ik de hele roman het gevoel gehad dat het het net niet was. Ik denk dat dat komt door de derde verhaallijn, die in het heden speelt. De hoofdpersoon van deze verhaallijn kon mij maar matig boeien. Ik vond hem ongeloofwaardig, met zijn erfenis, die uit de lucht komt vallen, en zijn onaardse liefde voor een vrouw die zwanger is van een ander. Ook wordt in zijn hoofdstukken nog een vierde kort verhaallijn geïntroduceerd over een tweeling, die voor mij beter achterwege had kunnen blijven. Het boek sluit af met de verhaallijn van deze derde generatie, en nog wel met een belofte van een héél happy end. Het liet mij, helaas, achter met een licht teleurgesteld gevoel over deze roman.
Irina Muraveva op Wikipedia (Russisch)
flickr
(Irina Muraveva - Den' angela. Moskva, Eksmo, 2010, 352 str.)
Семья русских эмигрантов. Три поколения. Разные характеры и судьбы - и одинаковое мужество идти навстречу своей любви, даже если это любовь-гpex, любовь-голод, любовь-наркотик. Любовь, которая перемежается с реальным голодом, настоящими наркотиками, ужасом войн и революций. Но герои романа готовы отвечать за собственный выбор. Они напряженно размышляют о том, оставляет ли Бог человека, оказавшегося на самом краю, и что же делать с жаждой по-своему запретному и беспредельному "я". Они способны видеть ангела, который тоже смотрит на них - и на границе между жизнью и смертью, и из-под купола храма, и глазами близких людей.
In Den' angela beschrijft Muraveva drie generaties Russische emigranten. De eerste generatie is na de Russische revolutie in Frankrijk terechtgekomen. Eén van de zusjes van dit gezin keert met haar Engelse echtgenoot, een diplomaat, in de jaren 1930 terug naar de Sovjet-Unie, waar ze voor een aantal jaren zal verblijven. Haar zus blijft achter in Frankrijk, waar zij ook een gezin sticht. De tweede generatie is gesitueerd in de jaren 1950, en de derde in 'onze tijd'.
Muraveva behandelt in deze roman twee zaken: in de eerste plaats de liefdesverhalen van de hoofdpersonages uit die drie verschillende generaties. Dat schetst zij tegen de historische achtergrond van de tijd waarin de verhaallijn is gesitueerd. In de jaren 1930 overheerst de situatie in de Sovjet-Unie, de kunstmatige honger in Oekraïne en de angst voor vervolging in de hoofdstad Moskou, ook onder buitenlanders. De feiten zijn op zich bekend, maar zo in een fictieve vorm gepresenteerd, vergezeld van de emoties die daarbij horen, word je nogmaals gedwongen daar eens goed over na te denken. In de jaren 1950 en het heden is die historische achtergrond minder overheersend.
Op zich zijn de verhaallijnen en achtergronden van die verhaallijnen die de schrijfster heeft gekozen interessant genoeg. Zeker de passages waarin het leven in de Sovjet-Unie in de jaren 1930 werd beschreven vond ik erg boeiend, vooral omdat Muraveva zowel de slachtoffers van de honger in Oekraïne als de buitenlanders die ervoor kiezen er wel of niet eerlijk over te berichten aan het woord laat. Het Russisch van Muraveva leest verder ook prettig. Dat ze de gebeurtenissen grotendeels presenteert in brieven en dagboekaantekeningen geeft je als lezer verder de indruk dat je ongemerkt over de schouders van de personages meekijkt.
Toch heb ik de hele roman het gevoel gehad dat het het net niet was. Ik denk dat dat komt door de derde verhaallijn, die in het heden speelt. De hoofdpersoon van deze verhaallijn kon mij maar matig boeien. Ik vond hem ongeloofwaardig, met zijn erfenis, die uit de lucht komt vallen, en zijn onaardse liefde voor een vrouw die zwanger is van een ander. Ook wordt in zijn hoofdstukken nog een vierde kort verhaallijn geïntroduceerd over een tweeling, die voor mij beter achterwege had kunnen blijven. Het boek sluit af met de verhaallijn van deze derde generatie, en nog wel met een belofte van een héél happy end. Het liet mij, helaas, achter met een licht teleurgesteld gevoel over deze roman.
Irina Muraveva op Wikipedia (Russisch)
flickr
Abonneren op:
Posts (Atom)
