Sylvia Witteman | Ik verzin dit niet

Sylvia Witteman - Ik verzin dit niet. Avonturen in een Amerikaanse buitenwijk. Amsterdam/Antwerpen, De Arbeiderspers, 2009, 291 pagina's.

Heeft u een ex-fruitschaal? Kunt u geen pompstation passeren zonder een frisbee, een kilo winegums en een verdorde frikadel aan te schaffen? Zit er altijd blauw pluis op uw pasgelakte teennagels? Hoe gaat het met uw staafmixer? Wat vonden uw kinderen van de homevideo van hun eigen geboorte? Verwaarlozen ze hun cyberhuisdier, op úw laptop? Vervoert u in uw bagage weleens massavernietigingswapens, levende slakken, geheime rookworsten of vijf identieke IKEA-teddybeertjes? Vást wel. Maar bent u ook halsoverkop verhuisd naar een véél te zonnige Amerikaanse buitenwijk? Waar de poezen blauwe plaknagels dragen maar het verboden is een alligator aan een brandblusser vast te ketenen? Waar uw reistandenborstelontsmetter 99 procent van de ziektekiemen onschadelijk maakt, maar uw kinderen in pindavrije schoolbussen reizen? Waar u van pure agitatie in de supermarkt een doos negerzoenen kapot knijpt, of vergeefs aan de Heilige Maagd in een replica van de Lourdesgrot vraagt of ze u misschien kan leren skiën? Vast niet. Gelukkig kunt u in dit boek lezen hoe het moet.


De woorden 'Ik verzin dit niet' slaan op de columns in het tweede gedeelte van deze bundel. Deze zijn geschreven toen Witteman met haar gezin in de buurt van Washington woonde omdat huisgenoot P. correspondent was voor de Volkskrant in de Verenigde Staten. En het is maar goed dit de titel van de bundel is, en dat de woorden regelmatig terugkomen in de Amerikaanse columns.

Witteman toont in het tweede gedeelte in haar columns kanten van de Amerikaanse samenleving die op de Nederlandse lezer als ongeloofwaardig kunnen overkomen. Ze beschrijft de grootte van Amerikaanse huizen en de bijbehorende interieurs, de manier waarop ze omgaan met drank - dat schijnt alleen in het geniep te mogen - en hoe een schoolrapport zo eufemistisch geformuleerd kan zijn dat het de ouders niet duidelijk is dat het niet zo goed gaat met de schoolprestaties van het kind in kwestie.

In het eerste gedeelte is er nog geen vuiltje aan de lucht en woont het gezin in Den Haag. Maar, ook het leven in Nederland beschrijft Witteman met humor en kostelijke overdrijving. Daarbij spaart ze zichzelf en haar gezin niet. Zelfspot alom dus. Persoonlijk spreekt mij dit alles erg aan!

Sylvia Witteman | Pekingeend bij nacht

Sylvia Witteman

flickr

Sylvia Witteman | Pekingeend bij nacht

Sylvia Witteman – Pekingeend bij nacht En andere pogingen tot Echt Heel Gelukkig Worden. Amsterdam/Antwerpen, De Arbeiderspers, 2007, 239 pagina’s.

Sylvia Witteman geldt al jaren als een van de meest geliefde columnisten van Nederland. In dit boek is een royale selectie uit haar werk samengebracht.


Iedere dinsdag en zaterdag verheug ik mij op het lezen van de Volkskrant, omdat er op die dagen respectievelijk een recept en een column van Sylvia Witteman in de krant staan. In dit boek zijn columns verzameld die op de zaterdagen in de krant stonden.

Hoewel ik ze al eens gelezen had, heb ik nu weer met veel plezier gelezen. In tegenstelling tot Conny Braam lukt het Witteman wel om de overdrijving als stijlfiguur te gebruiken zonder dat het overtrokken wordt.

Witteman beschrijft uiteenlopende zaken als het lezen van boodschappenlijstjes in de supermarkt, het tragische lot van jonge eendjes in de Haagse gracht voor haar huis, hoe het is om als freelancer te werken, haar kijk op reizen met de trein of op wintersporten in Rusland. Ook haar drie kinderen komen regelmatig voorbij, op een manier die ook voor mensen zonder kinderen interessant is.

Kees van Kooten wordt op de achterflap geciteerd. Hij prijst Wittemans zelfrelativering, en het feit dat haar stukken over mislukken gaan “en als iets mislukt, is het leuk”. Dat moet dan verklaren waarom ik de laatste dagen zo koortsachtig in dit boek heb gelezen. Gelukkig was er gisteren weer een verse column!

Sylvia Witteman

flickr